Η δράση–συνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου, ώρα 17:00, στην Δημοτική Ακτή Τσαμάκια, στο yurt του Caravan Project και προσκαλεί μετανάστες και ντόπιους, να βρεθούν μαζί για λίγες ώρες.

Εκεί θα δημιουργήσουμε έναν οικείο, φιλόξενο χώρο, ένα προσωρινό καταφύγιο, δίνοντας έμφαση στην ευρύτερη έννοια της φιλοξενίας, του πρωτόγνωρου καθήκοντος για φιλοξενία, και του δικαιώματος στην φιλοξενία.

Μαζί με το ζεστό τσάι θα μοιραστούμε ένα αφηρημένο αναθηματικό φαγώσιμο ψωμί- γλυπτό εμπνευσμένο από την αρχαία θεότητα Αρτέμιδα, θεά της ετερότητας. Το ψωμί θα γίνει δώρο εμπιστοσύνης, σύμβολο φιλοξενίας στους ανθρώπους που θα παρευρίσκονται. Πάνω σ’ ένα παγκόσμιο χάρτη θα χαρτογραφήσουμε διαδρομές, θα διηγηθούμε ιστορίες από το ταξίδι, την αναμονή στο λιμάνι και την πόλη, θα ακούσουμε ιστορίες από τη ζωή των μεταναστών στην πόλη και την Μόρια, θα μιλήσουμε για το μετά και για τη συνέχεια του ταξιδιού τους. Ενώ, θα μοιραστούμε και εμπειρίες ανθρώπων από την ντόπια κοινωνία που προσπαθούν καθημερινά και έμπρακτα να απαντήσουν στο δικαίωμα για φιλοξενία και στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των μεταναστών. Την επόμενη ημέρα θα φυτέψουμε ένα δένδρο στο λιμάνι αφιερωμένο στους μετανάστες.
Αν και οι άνθρωποι φεύγουν για να ξεφύγουν και να συναντήσουν μια καλύτερη ζωή, αυτό που συμβαίνει συχνά είναι ακριβώς το αντίθετο. Το Αιγαίο βάφεται με αίμα καθώς αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές εισόδους στην Ευρώπη- φρούριο, και κάθε μέρα δυσάρεστα νέα φτάνουν από εκεί, καθώς τα ναυάγια συνεχίζονται, η θάλασσα ξερνάει στη στεριά τα ρούχα και παπούτσια των μεταναστών και το λιμάνι συχνά είναι γεμάτο ανθρώπους που περιμένουν. Σ’ αυτή την κατάσταση εξαίρεσης τα σώματα των ανθρώπων στο Αιγαίο χάνουν τη σημασία τους και οι ανθρώπινες ζωές δεν μετρούν, είναι «γυμνές ζωές».

Η δράση – συνάντηση «Το καλό θα ‘ρθει από τη θάλασσα», είναι σαν μια ευχή που μέσα από αυτή εκφράζεται η επιθυμία να αντιστραφεί αυτό που συμβαίνει τώρα στο Αιγαίο και σε άλλες θάλασσες στη Μεσόγειο, σε νησιά όπως η Μυτιλήνη και η Λαμπεντούζα.

Νομαδική Αρχιτεκτονική-Caravan Project

Ταξιδεύοντας –κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής
Στο πλαίσιο της έκθεσης  «Χωρογραφίες, σημεία φυγής», που θα παρουσιαστεί από τις 18.9 έως τις 5.10 στο χώρο τέχνης Artscape στην  οδό Μοσχονησίων, το Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής θα πραγματοποιήσει τη δράση –συνάντηση: “Ταξιδεύοντας- κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής” .
Στην προσέγγιση αυτή,  η πόλη αντιμετωπίζεται μέσα από τις πολυμορφικές σχέσεις των ανθρώπων που την κατοικούν. Μας ενδιαφέρει η ιστορική, συναισθηματική και κοινωνική  διάσταση του χώρου και οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους το  σώμα μας υπάρχει, κινείται, εκτίθεται, κατοικεί μέσα σε αυτόν.
Ο Lefebvre αναφέρει: “Ο χώρος είναι ένα πολιτικό όργανο χειρισμένο με σκοπιμότητα αν και αυτή η σκοπιμότητα κρύβεται από τις συναφείς εμφανίσεις του χώρου»(Χώρος και πολιτική σελ. 206, Το δικαίωμα στη πόλη) .
Όσο πιο μόνοι στην πόλη, τόσο πιο ευάλωτοι γι’ αυτό η δράση μας  στοχεύει στο «μαζί».
Στις 20 Σεπτεμβρίου  θα  μετατρέψουμε τον χώρο του  Artscape σε έναν “δικό μας”, οικείο χώρο, όπου θα συναντηθούμε και θα δημιουργήσουμε ένα χωρικό φαντασιακό του συνανήκειν. Σας προσκαλούμε να φέρετε ένα μυρωδικό που αγαπάτε από τον τόπο σας για το τσάι που θα φτιάξουμε ή κάτι που θα μπορούσε να το συνοδεύει. Επίσης να φέρετε να ακούσουμε μουσική (cd) που σας αρέσει.
Θα  διηγηθούμε τις ιστορίες μας σε σχέση με τη γειτονιά και θα μετατρέψουμε μαζί το χάρτη της περιοχής σε ελεύθερο χώρο εγγραφής της βιωμένης εμπειρίας, σε συλλογική διαδικασία. Σας  καλούμε να συμμετέχετε.
Θα ξαναδούμε τη γειτονιά μαζί, θα επαναδιαπραγματευτούμε σχέσεις που διαμορφώνονται στην περιοχή, θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τον δημόσιο χώρο και το πώς λειτουργεί σήμερα στη γειτονιά, αλλά και με τους “εν δυνάμει” χώρους της πόλης .
Στις 21 Σεπτεμβρίου στις 11 το πρωί, θα συναντηθούμε στον ίδιο χώρο με τα παιδιά και θα εξερευνήσουμε-φανταστούμε την πόλη μαζί.
Η δράση – συνάντηση έχει ως στόχο την εμπειρία της συγκατοίκησης στην πόλη και την υπέρβαση των συνόρων, που όλο και πιο ισχυρά μπαίνουν ανάμεσά μας. Είναι μια μορφή συμπαράστασης στις ευάλωτες συνθήκες ζωής της πόλης του σήμερα μέσα από την πρακτική της συνάντησης, της συμμετοχής και της συγκατοίκησης.
Νομαδική Αρχιτεκτονική  Τη δράση εχουν εμπνευστεί και πραγματοποιούν η Ελένη Τζιρτζιλάκη, η Χριστίνα Πετκοπούλου, Πάνος Γιαννικόπουλος και η Αγλαΐα Κομνηνού.
www.nomadikiarxitektoniki.net
Αrtscape 20/9/2014 , 18.00 -22.00
Αrtscape 21/9/2014 ,  11.00

Ταξιδεύοντας –κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής
Στο πλαίσιο της έκθεσης  «Χωρογραφίες, σημεία φυγής», που θα παρουσιαστεί από τις 18.9 έως τις 5.10 στο χώρο τέχνης Artscape στην  οδό Μοσχονησίων, το Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής θα πραγματοποιήσει τη δράση –συνάντηση: “Ταξιδεύοντας- κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής” .  Στην προσέγγιση αυτή,  η πόλη αντιμετωπίζεται μέσα από τις πολυμορφικές σχέσεις των ανθρώπων που την κατοικούν. Μας ενδιαφέρει η ιστορική, συναισθηματική και κοινωνική  διάσταση του χώρου και οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους το  σώμα μας υπάρχει, κινείται, εκτίθεται, κατοικεί μέσα σε αυτόν.  Ο Lefebvre αναφέρει: “Ο χώρος είναι ένα πολιτικό όργανο χειρισμένο με σκοπιμότητα αν και αυτή η σκοπιμότητα κρύβεται από τις συναφείς εμφανίσεις του χώρου»(Χώρος και πολιτική σελ. 206, Το δικαίωμα στη πόλη) . Όσο πιο μόνοι στην πόλη, τόσο πιο ευάλωτοι γι’ αυτό η δράση μας  στοχεύει στο «μαζί».Στις 20 Σεπτεμβρίου  θα  μετατρέψουμε τον χώρο του  Artscape σε έναν “δικό μας”, οικείο χώρο, όπου θα συναντηθούμε και θα δημιουργήσουμε ένα χωρικό φαντασιακό του συνανήκειν. Σας προσκαλούμε να φέρετε ένα μυρωδικό που αγαπάτε από τον τόπο σας για το τσάι που θα φτιάξουμε ή κάτι που θα μπορούσε να το συνοδεύει. Επίσης να φέρετε να ακούσουμε μουσική (cd) που σας αρέσει.Θα  διηγηθούμε τις ιστορίες μας σε σχέση με τη γειτονιά και θα μετατρέψουμε μαζί το χάρτη της περιοχής σε ελεύθερο χώρο εγγραφής της βιωμένης εμπειρίας, σε συλλογική διαδικασία. Σας  καλούμε να συμμετέχετε. Θα ξαναδούμε τη γειτονιά μαζί, θα επαναδιαπραγματευτούμε σχέσεις που διαμορφώνονται στην περιοχή, θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τον δημόσιο χώρο και το πώς λειτουργεί σήμερα στη γειτονιά, αλλά και με τους “εν δυνάμει” χώρους της πόλης .Στις 21 Σεπτεμβρίου στις 11 το πρωί, θα συναντηθούμε στον ίδιο χώρο με τα παιδιά και θα εξερευνήσουμε-φανταστούμε την πόλη μαζί. Η δράση – συνάντηση έχει ως στόχο την εμπειρία της συγκατοίκησης στην πόλη και την υπέρβαση των συνόρων, που όλο και πιο ισχυρά μπαίνουν ανάμεσά μας. Είναι μια μορφή συμπαράστασης στις ευάλωτες συνθήκες ζωής της πόλης του σήμερα μέσα από την πρακτική της συνάντησης, της συμμετοχής και της συγκατοίκησης.
Νομαδική Αρχιτεκτονική  Τη δράση εχουν εμπνευστεί και πραγματοποιούν η Ελένη Τζιρτζιλάκη, η Χριστίνα Πετκοπούλου, Πάνος Γιαννικόπουλος και η Αγλαΐα Κομνηνού.www.nomadikiarxitektoniki.netΑrtscape 20/9/2014 , 18.00 -22.00  Αrtscape 21/9/2014 ,  11.00

Χωρογραφίες, σημεία φυγής

18.09.14 – 05.10.14
Εγκαίνια: 18.09.14, 8 μ.μ.
Συμμετέχουν: Ανθή Δαουτάκη, Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής – Ελένη Τζιρτζιλάκη, Ηρακλής Κοπίτας, Έλλη Κουτσουκέλη, Ανδρέας Λυμπεράτος, Άγγελος Μπούσμπουρας, Πάνος Παπαδόπουλος, Κατερίνα Παπαζήση, Μαίρη Ρουσιώτη, Ήρα Σπαγαδώρου
Επιμέλεια: Πάνος Γιαννικόπουλος, Αγλαΐα Κομνηνού, Χριστίνα Πετκοπούλου
«Ο χώρος της ζωής μας δεν είναι ούτε συνεχόμενος, ούτε απεριόριστος, ούτε ομοιογενής, ούτε ισότροπος. Είμαστε άραγε σε θέση να γνωρίζουμε με ακρίβεια τα σημεία όπου ο χώρος διαλύεται, αποσυνδέεται κι ανασυντάσσεται; […] Το πρόβλημα δε συνίσταται τόσο στο να επινοήσουμε το χώρο πόσο μάλλον δε στο να τον εφεύρουμε εκ νέου αλλά στο να τον διερευνήσουμε ή ακόμη πιο απλά να τον διαβάσουμε.» Georges Perec, Espèces d’espaces, 1974
Η έκθεση «Χωρογραφίες, σημεία φυγής» θέτει ως αφετηρία την υποκειμενική διάσταση του χώρου και το ρόλο των στοιχείων της κίνησης, της περιπλάνησης, της σύγκρουσης στο έργο δέκα σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών.
Ο Edward Casey γράφει ότι η ζωή είναι τόσο ολοκληρωτικά «τοπικά-διαποτισμένη», που η ιδέα του μη-τόπου ή του άτοπου χώρου είναι ικανή να προκαλέσει τη βαθύτερη αγωνία (Casey, Ε. 1993). Ξεκινώντας από αυτή την αγωνία ή αλλιώς το φόβο του κενού χώρου και τoυ ανοίκειου της ετερότητας, που καταστέλλεται ως μιαρό , επίφοβο και επικίνδυνο σώμα (Κουκουτσάκη, A. 2014), η παρούσα έκθεση επιχειρεί να προσεγγίσει «σημεία φυγής», μέσα από τα οποία η υφή, τα επίπεδα, οι φαντασιώσεις και οι υπερβάσεις του χώρου αποκτούν μια νέα «ορατότητα» (Lefebvre,H. 1991).
Η τοποθεσία του χώρου τέχνης Artscape, φορτισμένη από συνεχόμενους μετασχηματισμούς, κοινωνικές δυναμικές, καθημερινότητες συνύπαρξης και σύγκρουσης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη συλλογιστική πορεία της έκθεσης. Σ’ ένα διαμέρισμα της δεκαετίας του ‘30, λίγο πιο κάτω από την Πλατεία Αμερικής, οι ετερότητες, οι αντιφάσεις, το τυχαίο και οι χρονικές ασυνέχειες, στοιχεία της χωρικής εμπειρίας, που συνήθως αποσιωπούνται στο πλαίσιο κυρίαρχων αναπαραστάσεων, έρχονται στο προσκήνιο μέσα από ένα διάλογο εικαστικών πρακτικών και παρεμβάσεων.
Τα παραδοσιακά δίπολα της ερμηνείας του χώρου όπως: «εντός-εκτός», «κίνηση-στασιμότητα», «κενό-πλήρες», «αυτόχθονες-νομάδες», «καταστροφή-δημιουργία», «καθαρό-μιασματικό» διαβάζονται ξανά για να αμφισβητηθούν, ενώ το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών στρέφεται στο ενδιάμεσο, στις σχέσεις, τις ασυμμετρίες και τις συγχύσεις.
Η Ανθή Δαουτάκη στο έργο της “Σκοτεινός Θάλαμος”, συγκεντρώνοντας υλικό από φωτογραφείο της οδού Μενάνδρου, όπου μετανάστες φωτογραφίζονται για να επικοινωνήσουν ένα εξιδανικευμένο παρόν στους συγγενείς τους, μελετά το δίπολο φαντασιακό-πραγματικό, τη διάψευση των προσδοκιών και τη δημιουργία της εικόνας της ευτυχίας. Με αυτόν τον τρόπο, εξετάζει απόπειρες προσομοίωσης της υποτιθέμενης ευδαιμονίας του καταναλωτισμού, που αναπαράγονται στον χώρο των σύγχρονων μητροπόλεων.
Η Ήρα Σπαγαδώρου ξεδιπλώνει τις χρονικές συνέχειες και ασυνέχειες του αστικού περιβάλλοντος, εστιάζοντας σε λεπτομέρειες, τις οποίες αποτυπώνει χειρωνακτικά. Στα έργα από τη σειρά «10434» η καλλιτέχνης βερνικώνει και μελανώνει μέρη των πεζοδρομίων της οδού Φυλής, τα οποία στη συνέχεια τυπώνει σε γιαπωνέζικο χαρτί, πιέζοντας με το ίδιο της το σώμα. Με την ίδια μέθοδο δουλεύει στην Πλατεία Συντάγματος καταγράφοντας ίχνη εξεγέρσεων. Η παραδοσιακή τεχνική της χαρακτικής μετατοπίζεται στο δημόσιο χώρο με μήτρα πια τα δομικά στοιχεία του.
Ο Ηρακλής Κοπίτας, στρέφει το ενδιαφέρον του στα χαράγματα της πόλης, στα προσωπικά ίχνη που αφήνουν οι περαστικοί, δημιουργώντας σημεία αναφοράς. Ο καλλιτέχνης, αποτυπώνει, συλλέγει και ταξινομεί τα χαράγματα αυτά προσεγγίζοντας τη σχέση του χώρου με τη μνήμη, τη διεκδίκηση του δημόσιου χώρου και τις πολλαπλές μνήμες οι οποίες συναντώνται σε μία επιφάνεια.
Η Μαίρη Ρουσιώτη επεμβαίνει στον καμβά, αποδίδοντας την υφή της αστικής γραφής, όπως αυτή συναντάται στα γκράφιτι, τα ταγκς, τα συνθήματα των τοίχων της πόλης. Χρησιμοποιώντας αερογράφο και αραιωμένα χρώματα και υιοθετώντας την τεχνική του κολάζ-ντεκολάζ δημιουργεί έργα στα οποία η πολυφωνία και το εφήμερο της αστικής εμπειρίας αναδύονται με φόντο ένα αισθητικό παιχνίδι με την αφαίρεση.
Τα έργα του Πάνου Παπαδόπουλου φέρνουν στο προσκήνιο το ζήτημα της μαζικής κουλτούρας και τη δυναμική του ρυθμού των συνεχόμενων επανεγγραφών στο χώρο. Με τη χρήση μαρκαδόρων και λαδιών, η γραφή στο έργο του Παπαδόπουλου λειτουργεί ως μέσο παρέμβασης και αποδόμησης, αλλά και δημιουργίας αναπάντεχων εικαστικών συνθέσεων. Διευρύνοντας τα όρια της γραφής με κινήσεις αυτόματες, οι αντιφάσεις και οι πολυπλοκότητες του αστικού πεδίου μεταφέρονται στον καμβά.
Οι αφαιρετικές συνθέσεις που η Έλλη Κουτσουκέλη σχεδιάζει με σινική μελάνη παραπέμπουν σε μια διαφορετική αντίληψη του χώρου. Η Κουτσουκέλη χρησιμοποιεί μια εναλλακτική τεχνική εικαστικής τοπογραφίας. Με την κάθετη στάση που υιοθετεί σχεδιάζοντας και την ασταμάτητη ροή της κίνησης της, η ζωγράφος αναπτύσσει μια «αυτόματη γραφή» που φέρνει στο φως υφές, λεπτομέρειες, κενά και πλήρη, συγκρούσεις και παύσεις.
Στο έργο του Άγγελου Μπούσμπουρα motion2sound με τη χρήση νέων μέσων η σωματική κίνηση μεταφράζεται σε ήχο. Η παραμικρή αλληλουχία κινήσεων αντανακλάται στο χώρο ακουστικά, διαμορφώνοντας ένα εναλλασσόμενο, τρισδιάστατο, ηχητικό τοπίο. Η ρευστότητα των αισθήσεων που προκύπτει, συνιστά ένα νέο είδος διαδραστικότητας, που αναδεικνύει τις πολυπλοκότητες, τις διαφορετικότητες και το γίγνεσθαι της σωματικής κίνησης.
Η Κατερίνα Παπαζήση, μελετά τη σύνδεση ανάμεσα στη μορφή του σώματος και την υφή του αστικού περιβάλλοντος. Στρέφει το ενδιαφέρον της στα σημεία συνάντησης του έμβιου με το υλικό, στον ενδιάμεσο χώρο που διαμορφώνεται από τις αρχιτεκτονικές ρωγμές, τις σωματικές πληγές.
Ο Ανδρέας Λυμπεράτος, χρησιμοποιεί τις αρχιτεκτονικές δομές αντιστρέφοντας τους όρους χρήσης τους, σωματοποιώντας και παίζοντας με την κλίμακα τους. Τις μετατρέπει από σταθερά χωροταξικά δεδομένα σε μέσα μιας προσωπικής περιπλάνησης, εργαλεία φυγής για την εκ νέου εγγραφή του χώρου.
Το Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής αποτελεί ένα διεπιστημονικό συνεχώς διευρυνόμενο δίκτυο αρχιτεκτόνων, εικαστικών και θεωρητικών. Με δράσεις όπως ψυχογεωγραφικές χαρτογραφήσεις και διαδρομές-περιπλανήσεις, το ΔΝΑ ασχολείται με το αστικό έδαφος, το δημόσιο χώρο, τις περιοχές σε κρίση, τον αγώνα για τα δικαιώματα των κατοίκων στις πόλεις. Στο πλαίσιο της έκθεσης, η Ελένη Τζιρτζιλάκη με την επιμελητική ομάδα, προβάλει χάρτες από μια επιτόπια έρευνα στην Πλατεία Αμερικής που ξετυλίγουν αφηγήσεις κατοίκων της περιοχής, ζητήματα χωρικών ορίων, κατοίκησης, μετανάστευσης και συμβίωσης.
Το Σάββατο 20 και την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου, το Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής θα πραγματοποιήσει τις δράσεις «Ταξιδεύοντας- Κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής». Στόχος των συλλογικών δράσεων είναι να διερευνηθεί η πρακτική της χαρτογράφησης, όχι ως μέθοδος καταγραφής, αλλά ως μέσο έκφρασης και διαλόγου μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων που ζουν στην Πλατεία Αμερικής.

Αγώνες για το δικαίωμα στη κατοικία και στην πόλη της Αθήνας.

Τι είναι σήμερα η γειτονιά των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας; Μια κατάληψη στέγης, μια ζωντανή γειτονιά.

Οι σημερινοί κατοικοι είναι κυρίως καταληψίες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Αφρική, αλλά και από την Ελλάδα και λίγοι ιδιοκτήτες που έχουν απομείνει και ενοικιαστές που συνηθως είναι μετανάστες.

Ανάμεσα στα κτίρια, παιδιά που παίζουν, γυναίκες που πηγαινοέρχονται, ρούχα απλωμένα, άνθρωποι στα μπαλκόνια, άκουγεται ραδιόφωνο στις διαφορετικές γλώσσες της Αθήνας. Παραφωνία είναι τα πολλά παρκαρισμένα αυτοκίνητα στον ελεύθερο χώρο που παίζουν τα παιδιά ανάμεσα.

Στις 11 -3 -14,  138 διαμερίσματα της γειτονιάς των Προσφυγικών παραχωρήθηκαν στο ΤΑΙΠΕΔ με σκοπό την προς πώληση οικονομική εκμετάλευση τους. Διαβάζοντας τους σχεδιασμούς αυτούς, σκέφθηκα ότι και πάλι οι κάτοικοι, που είναι και τώρα οι περισσότεροι πρόσφυγες θα χρειαστεί να αγωνιστούν και να μην παραδώσουν εύκολα τα σπίτια τους. Θα χρειαστεί να δημιουργηθεί ενα πλατύ μέτωπο υπεράσπισης.

Έτσι άρχισε η επαφή με τη συνέλευση κατειλημμένων προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ). Διαβάζω: «H δική μας αφήγηση για τη γειτονιά των προσφυγικών μιλά για τον αγώνα για επιβίωση και αξιοπρέπεια….»

Όπως στις πόλεις της Ισπανίας, της Ιταλίας, στις πόλεις του Ευρωπαικού Νότου έτσι και στην Αθήνα, το σπίτι και το δικαίωμα σε αυτό αποτελεί πρωτεύον αίτημα και διεκδίκηση ενάντια στο χρέος.

Η κατάληψη στέγης στα Προσφυγικά εντάσσεται στους αγώνες για το σπίτι, στο δικαίωμα για το σπίτι, στο δικαίωμα στη γειτονιά, στο δικαίωμα στη ζωή για εκείνους κι εκείνες που τους εμποδίζουν με όλα τα μέσα να ζήσουν, και τους καταδικάζουν στη “γυμνή ζωή».

Τα διαμερίσματα κατοικούνται ξανά. Είναι “δοχεία ζωής, σπίτια των επιθυμιών και του πόνου, φωλιές που φωλιάζουν άνθρωποι», όπως κάποτε έλεγε ο αρχιτέκτονας Αριστομένης Προβελέγγιος.

Αυτοί οι σημερινοί πρόσφυγες μαζί με τους ελάχιστους ιδιοκτήτες που δεν υπέκυψαν στους εκβιασμούς του κράτους, συντηρούν τα κτίρια και αν δεν ήταν αυτοί -ες, ίσως να μην υπήρχαν, γιατί παρά την απόφαση του ΚΑΣ (2009)  να θεωρηθούν διατηρητέα και να μη γκρεμιστούν, είχαν μείνει στην τύχη τους, ίσως και για να φθαρούν από την εγκατάλειψη, έτσι ώστε, χωρίς κανείς να τo γνωρίζει, να γκρεμιστούν… Καμιά εργασία συντήρησης δεν έγινε.

Η γειτονιά των Προσφυγικών χτίστηκε το 1933-35, για να στεγάσει κάποιους από τους πρόσφυγες του 1922. Πρόκειται για οκτώ πολυκατοικίες (228 διαμερίσματα) που διατάσσονται επάλληλα και παράλληλα στον άξονα της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Αποτελούν αρχιτεκτονικό παράδειγμα πολυκατοικιών οργανωμένης δόμησης, καθώς οι αρχιτέκτονες  Κίμων Λάσκαρης και Δημήτρης Κυριακός (υπαλληλοι τότε της τεχνικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Πρόνοιας), τις σχεδίασαν στις γραμμές του μοντέρνου κινήματος (γερμανικού φονξιοναλισμού) χωρίς ίχνος διακόσμησης. Προσπάθησαν να καλύψουν ανάγκες ανθρώπων σε έκτακτη ανάγκη, αλλά εξασφαλίζοντας τους στον ελάχιστο χώρο τις καλύτερες συνθήκες ηλιασμού, αερισμού, υπαίθριων και κοινόχρηστων χώρων.

Ήταν από την αρχή μια ζωντανή γειτονιά που ο σχεδιασμός ευνόησε τις σχέσεις των ανθρώπων και το δέσιμο τους με το χώρο. Ελεύθερος, ανοιχτός σχεδιασμός, που έδωσε τη δυνατότητα στους κατοίκους να κάνουν μικρές προσθήκες, όπως μικρές αυλές και εξώστες καλυμμένους που συνδιάζονται ευχάριστα με το υπάρχον. Η συλλογική μνήμη της πόλης-Αθήνας εκφράζεται στα ίδια τα κτίρια καθώς υψώνονται εκει  ως μια ετεροτοπία, ως διαφορετικός χωροχρόνος, ανάμεσα σε κρατικά κτίρια, πολυκατοικίες της αντιπαροχής και το γήπεδο. Επάνω τους είναι χαραγμένες οι μνήμες του Δεκέμβρη του ‘44 με τα σημάδια από τις σφαίρες, καθώς τότε πολλοί μαχητές της Αντίστασης βρήκαν καταφύγιο εκεί και οι πολυκατοικίες χτυπήθηκαν από τις οβίδες των Βρετανών από τον Λυκαβητό.

Η περιοχή που βρίσκονται, εδώ και χρόνια αποτελεί ένα από τα πιο προσφιλή κομμάτια για τις κατασκευαστικές εταιρείες και τα “μελλοντικά σχέδια gentrification» για τη πόλη. Aπό το 1986, η ευρύτερη περιοχή των Κουντουριώτικων, στην οποία εντάσσεται και το συγκρότημα των προσφυγικών πολυκατοικιών, είχε θεσμοθετηθεί ως περιοχή ανάπλασης από το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας, τότε είχαν γίνει οι πρώτες απόπειρες για ανταλλαγή των Προσφυγικών με άλλες κατοικίες, καθώς η Λεωφόρος Αλεξάνδρας είχε ήδη διαμορφωθεί σε κεντρικό άξονα της πόλης. Οι απόπειρες αυτές είχαν συναντήσει την αντίσταση των κατοίκων. Το 2001, με το πρόσχημα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, και με συνεχείς απειλές εκ μέρους της κεντρικής εξουσίας για κατεδάφιση των κτιρίων, η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου χρησιμοποιώντας εκβιασμούς και ατομικούς εκφοβισμούς αγόρασε αρκετά διαμερίσματα, δεν κατάφερε όμως να τα αγοράσει όλα, όπως επιθυμούσε. Με τρόπο αυταρχικό,  καλούσε τους κατοίκους μέσω επιστολής να μεταβιβάσουν προς το Ελληνικό Δημόσιο τα τυχόν εμπράγματα δικαιώματά τους επί του διαμερίσματος του συγκροτήματος που τους ανήκει «οικειοθελώς», αλλιώς τους απειλούσε ότι το Δημόσιο θα επισπεύσει τις διαδικασίες της «αναγκαστικής απαλλοτρίωσης». Αγοράστηκαν από την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου 137 διαμερίσματα, διάσπαρτα στις πολυκατοικίες, άλλα 40 απαλλοτριώθηκαν το 2003 από το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ(ΥΠΕΚΑ)  στο πλαίσιο των σχεδίων «ανάπλασης», που περιλάμβαναν τη «βύθιση» της Αλεξάνδρας,  ενώ τα υπόλοιπα 51 παραμένουν στους ιδιοκτήτες τους. Σκοπός όλης αυτής της επιχείρησης, ήταν να κατεδαφιστουν τα 6 από τα 8 μπλοκ πολυκατοικιών και να δημιουργηθεί υποτίθεται «ελεύθερος χώρος πρασίνου» σχέδιο που ακυρώθηκε μετα από προσφυγή στο ΣΤΕ των κατοίκων των Αμπελοκήπων και της Αρχιτεκτονικής σχολής της Αθήνας. Σημαντική ήταν τότε η παρουσία της καθηγήτριας της Αρχιτεκτονικής σχολής Άννης Βρυχέα και πολλών άλλων που συμμετείχαν στους αγώνες που έγιναν τότε. Το 2004 καλύφθηκαν με ένα μεγάλο πανί ως μια κατάσταση της πόλης που δεν ήθελαν να φαίνεται στην φτιασιδωμένη εικόνα των Ολυμπιακών Αγώνων. Το 2009 από ένα μέρος των ιδιοκτητών και ευαισθητοποιημένων γύρω από το θέμα έγινε προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας και πέτυχαν να χαρακτηριστούν από το ΚΑΣ  ως σύγχρονο μνημείο, ενα διατηρητέο σύνολο.Έτσι, αν και στο μεγαλύτερο μέρος είχαν εγκαταλειφθεί, μπλοκάρεται η κατεδαφισή τους.

Τα ακατοίκητα διαμερίσματα άρχισαν να καταλαμβάνονται σιγά σιγά από εκτοπισμένους της πόλης, πρόσφυγες, άστεγους, ανέργους. Σημερα κατοικούν περίπου 500 ατομα, που έρχονται από διαφορετικούς τόπους και κουλτούρες,  αλλά που βρίσκονται μαζί στην κατάληψη στέγης. Εδώ και τρία χρόνια άρχισε να λειτουργεί η συνέλευση των κατειλημμένων προσφυγικών. Αποτελούν κέντρο αγώνα, αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης. Εδώ μεταξυ του φαντασιακού και της υλικής πραγματικότητας, η έννοια της κοινότητας είναι κάτι που επαναπροσδιορίζεται, καθώς η γειτονιά μετεξελίσσεται σε κοινότητα.

Πρόκειται για μια διεκδίκηση στην πόλη, στη γεωγραφία των αγώνων που λειτουργεί μέσα από την αυτοδιαχείριση. Κάθε εβδομάδα γίνεται η συνέλευση. Λειτουργούν φούρνος, κοινωνικό ιατρείο,  συλλογική κουζίνα, εργασίες συντήρησης, φροντίδα για τους ασθενεις.

Καλούμαστε από τις παρούσες συνθήκες να υπερασπιστούμε το παρελθόν και το παρόν  των Προσφυγικών ως κατοίκηση προσφύγων άλλοτε και τώρα. Να υπερασπιστούμε τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Όποιες άλλες  απόψεις φαίνεται να αγνοούν τη σημερινή δυναμική συνθήκη. Σε τι θα ωφελούσε ενα Μουσείο προσφύγων όταν κατοικούν οι ίδιοι οι πρόσφυγες;  Ο χώρος-συλλογική κατοίκηση-κατάληψη  αποτελεί ενα κοινωνικό και πολιτισμικό εργαστήρι στη πόλη νέων χωρικών σχέσεων και αυτοθέσμισης της φαντασιακής κοινότητας.

Η κατάληψη είναι πολύ σημαντική, καθώς είναι η μοναδική κατάληψη στέγης σε επίπεδο γειτονιάς στην Αθήνα, αλλά και για τον συμβολικό της χαρακτήρα. Σίγουρα θα χρειαστεί σύντομα αλλά και πολλές φορές υπεράσπιση. Χρειάζονται νέες μορφές δράσης μαζί με τους κατοίκους, που να σχετίζονται με τη καθημερινότητά τους, με τα προβλήματα του χώρου. Κατά τη γνώμη μου, χρειάζονται δράσεις για να κάνουν πιο δυνατή τη κοινότητα και τη κατάληψη απέναντι σε αυτό που έρχεται. Δράσεις που να υπερασπιστούν το δικαίωμα αυτών κι όχι κάποιων αλλων στη κατοίκηση. Να εντείνουν το δικαίωμα τους στο χώρο και στη πόλη.

Ελένη Τζιρτζιλάκη, αρχιτέκτων

nomadikiarxitektoniki.net

Πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 2014, ώρα 16.00 με 19.00

Ήταν μια σιωπηλή διαδρομή- περιπλάνηση από το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός διασχίζοντας την οδό Αθηνάς, την οδό Πανεπιστημίου μέσα από θραύσματα-ίχνη που αφορούν τη χαμένη μνήμη της πόλης, βιώματα – ποιητικά αφηγήματα από το παρόν της – αφηγήσεις από εξεγέρσεις.
Τα αφηγήματα αφορούσαν τη πλατεία Θεάτρου και το θέατρο του Μπούκουρα, το Δημοτικό θέατρο της Αθήνας και την κατοίκηση του από πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής, την κατάληψη των προσφυγικών και τους σημερινούς κατοίκους, τον Δεκέμβρη του 2008 και τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, την παρισινή κομμούνα, τους τσιάπας, στιχομυθία στη ασφάλεια με την Ηλέκτρα Αποστόλου, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 44, την αυτοκτονία του, τον Εθνικό κήπο και την ιστορία του στο χρόνο. Υπήρχαν ποιητικά αποσπάσματα από ποίηση των Γιώργο Ιωάννου, Μανσούρ, Κατερίνα Γώγου, Pie Paolo Pasolini, ζωντανές αφηγήσεις για την Πανεπιστημίου από τους Νίκο Καζέρο, Κωσταντίνα Θεοδώρου για την οδό Πανεπιστημίου, για τον κινηματογράφο REX από τηDiana Sabri για τη διαδρομή.
Η δράση αυτή ήταν μια κριτική μέσα από την επιτελεστικότητα στο Rethink Athens και στο Reactivate και στο πρόγραμμα “Ανακαλύπτοντας τον Εθνικό Κήπο” που είναι αυτή τη στιγμή η κυρίαρχη αφήγηση για το κέντρο της πόλης, αφήνοντας στην άκρη, τους κατοίκους, τα έντονα προβλήματά τους, τα δικαιώματά τους στη πόλη και τους αγώνες τους.
Προτείναμε μια άλλη ανάγνωση της διαδρομής αυτής, μέσα απο στάσεις σε συγκεκριμένους τόπους που συνδέονται με τη συλλογική μνήμη της πόλης, με τα κοινά, καθώς και με τους αγώνες και τις εξεγέρσεις στην Αθήνα κι αλλού. Οι συμμετέχοντες ακολούθησαν τη διαδρομή σιωπηλοί, κάνοντας μια περιπλάνηση μέσα στην πόλη. Στους τόπους αυτούς, αφήσαμε μικρά δώρα που ήταν εικόνες και ιστορίες.
Η δράση εστίασε στην εγρήγορση και στην ευαισθητοποίηση των αισθήσεων μας στην καθημερινότητα της πόλης και επιδίωξή του ήταν να την ζήσουμε ως παρατηρητές και ως συμμετέχοντες της διαμόρφωσης της και της συλλογικής μνήμης της. Αν η τέχνη μιλά για τη ζωή όταν η ζωή απειλείται τι κάνει; Που βρίσκεται η εξέγερση;
Η διαδρομή κορυφώθηκε στον Εθνικό Κήπο, σ’ έναν τόπο της πόλης που εκφράζει τη γαλήνη και την ηρεμία, όπου η ιδέα της εξέγερσης, revolution, εκφράστηκε με μία performance μέσα από τα σώματα, την περιστροφή και την επανεφεύρεση της σχέσης τους με τη φύση, δηλαδή με τα δένδρα, το χώμα και το νερό. Μοιράστηκαν κόκκινες ανεμώνες και διαβάστηκε ένα αφήγημα.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα που ίσως βοηθήσει στην κατανόηση.
«…Πίσω από τα φαινόμενα υπήρχε μια πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα ήταν βιολογική και όχι ιστορική… Η πιο ισχυρή αναγκαιότητα της οποίας έχουμε επίγνωση ενδοσκοπικά είναι η διεργασία της ζωής που διαποτίζει το σώμα μας και το κρατάει σε μόνιμη κατάσταση αλλαγής, της οποίας οι κινήσεις είναι αυτόματες, ανεξάρτητες από τις δραστηριότητες μας και ακαταμάχητες –δηλαδή απόλυτα επιτακτικές. Όσο λιγότερα κάνουμε εμείς οσο λιγότερο ενεργητικοί είμαστε, τόσο πιο έντονα θα επιβεβαιώνεται αυτή η βιολογική διεργασία, τόσο πιο επιτακτικά θα μας επιβάλλει την ενδογενή αναγκαιότητα της και τον μοιραίο αυτοματισμό της»..Les malheureux sont la puissance de la terre, Saint Just Γαλλική επανάσταση, απο το βιβλίο της Hannah Arendt «Για την επανάσταση».
Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια δράσεων που αφορούν το περπάτημα και τη σημασία του για τη σύνδεση με τα ζητήματα και τα δικαιώματα στη πόλη της Νομαδικής Αρχιτεκτονικής. (http://nomadikiarxitektoniki.net).

Revolution Bodies. Περπατώντας.
Diana Sabri, Ελένη Τζιρτζιλάκη , ευχαριστούμε τον Βασίλη Σπυρόπουλο και τους συμμετέχοντες στη δράση στον Εθνικό Κήπο Ομάρ, Ρασίντ, Αμπντούλ , τον Νίκο Καζέρο τη Κωνσταντίνα Θεοδώρου και όλες και όλους που ακολούθησαν τη διαδρομή.

ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ  - ΣΥΜΒΑΝ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
24 ΜΑΡΤΙΟΥ – 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014

Έμπνευση-οργάνωση: Με νύχια και με δόντια για τα δικαιώματά μας.

Καθημερινά performances – site specific εγκαταστάσεις, ζωγραφική, φωτογραφία, κολλάζ, σωματικό παιχνίδι, δράσεις, συζητήσεις, προβολές, εργαστήρια κ.α. στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ και αλλού στη πόλη.
Θα επιδιώξουμε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στο χώρο και χρόνο της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ, ΚΟΙΝΟΥ ΑΓΑΘΟΥ θέατρο Εμπρός και στο ΣΥΜΒΑΝ – ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
Ο χώρος-χρόνος του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου θεάτρου Εμπρός θα λειτουργεί πρωινά Πέμπτη και Σάββατο 12.00-15.00 (πολιτικό καφενείο), απογεύματα καθημερινά 19.00 – 24.00.
Το πρόγραμμα ανανεώνεται κατά τη διάρκεια του Συμβάντος.

1η ενότητα

Δευτέρα 24 Μαρτίου  2014
12.00 -20.00 Συμμετοχικός Σχεδιασμός. Ο χώρος καθαρίζεται, σχεδιάζεται και συνδιαμορφώνεται, συμμετοχικά. Πόσο επηρεάζεται το σώμα μας στον χώρο μιας κατάληψης στο κέντρο της Αθήνας; Τι συμβαίνει με τον συμμετοχικό σχεδιασμό;  Πόσο επηρεάζεται το σώμα μας από τα συμβάντα στη πόλη;
Τρίτη 25 Μαρτίου 2014
12.00-20.00 Συμμετοχικός Σχεδιασμός. Ανοιχτές πρόβες. HOLD FLOWERS NOT FLAGS (Κράτα άνθη, όχι σημαίες), μία μη-εθνική παρέλαση και μερικές σκέψεις στη Σταδίου-Πανεπιστημίου στην αντίθετη κατεύθυνση, Χριστίνα Θωμοπούλου, την ώρα της παρέλασης.

1η ενότητα: Εγκαταστάσεις, βίντεο, ζωγραφική, φωτογραφία, κολλάζ

Από 26 Μαρτίου 2014 – 3 Απριλίου 2014
12.00- 15.00 (Πέμπτη και Σάββατο), καθημερινά 19.00 – 24.00
σε όλους τους χώρους του Εμπρός:
  • Άτιτλο, ζωγραφική, Απόστολος Γεωργάτος
  • Άτιτλο, φωτογραφία, Γιάννος, Αλέξανδρος Μανόπουλος
  • Οι καρδιές έρχονται από την Κίνα-Επιδερμίδα, βίντεο εγκατάσταση, Μαρία Δαμκαλίδη, Δημήτρης Κούρτης, Ελένη Τζιρτζιλάκη
  • “Liquidations”- 2010. Ρευστοποιήσεις
  • Ρώμη, Νοέμβριος 2010. Istituto Latino Americano di Roma.
  • “Πορεία”/ video από performance στο Ιστορικό Κέντρο της Ρώμης που κατέληξε στο Ενεχυροδανειστήριο του Κράτους (Monte di Pietà), Μαίρη Ζυγούρη
  • Τι τίτλο να έχει μια αυτοκτονία; Χωρίς λόγια. Χωρίς σώμα. Ίχνη από ίσως ζωντανά σώματα στο Σύνταγμα, Χριστίνα Θωμοπούλου
  • Διαδήλωση, Φωτογραφία, Νίκος Καζέρος
  • Φίλια Πυρά – Friendly Fire, Μια βιντεοεγκατάσταση για τον εμφύλιο ως αποσιωπημένη ιστορική μνήμη και ως μεθοδευμένη δαμόκλειος σπάθη, Ρίκα Κριθαρά.
  • The enemy is advancing in silence. Let’s get ready first then, Ο εχθρός προχωράει σιωπηλά. Ας ετοιμαστούμε πρώτοι. Εγκατάσταση στο πίσω μέρος του θεάτρου – καθίσματα 24-30 Μαρτίου, Αλίκη Κρικίδη, Christin Mudrak.
  • Displacement. Script. To be performed (read) slowly and with breaks between all lines. (σενάριο να διαβαστεί αργά και με παύσεις ανάμεσα σε όλες τις γραμμές), Eva la Cour, Tine Tvergaard.
  • Παρέμβαση στον νιπτήρα, εγκατάσταση, Ναταλία Μι
  • Sex Visions, ζωγραφική, Zanzibar Dior
  • Μεταξουργείο, Τα πόδια, τα χέρια, εμείς, γυμνοί στη πόλη, ΝΕΓΧ
  • Παρέλαση, κολλάζ από εκτυπωμένες εικόνες, Νίνα Παπά
  • Άτιτλο, εγκατάσταση, video, Νίκος Πολύζος
  • Επιδερμίδα, βίντεο, Ναταλία Ρουμελιώτη, Katarina Poliacikova
  • Ζώνη μετάβασης, Transition Zone, εγκατάσταση, Εύα Κολιοπάντου, Δήμητρα Κατσιαούνη, Στέφανος Χανδέλης
  • Ινφάντα Μαργαρίτα, τύπωμα με αφορμή τους ομώνυμους πίνακες του Βελάσκεθ, Άγγέλα Σβορώνου
  • Revolution bodies. Περπατώντας. Εγκατάσταση, Υλικό από τη προετοιμασία της δράσης, Diana Sabri, Ελένη Τζιρτζιλάκη (Νομαδική Αρχιτεκτονική)
  • Άχρονη Μνήμη, Βίντεο εγκατάσταση, Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος
  • Άτιτλο, Φωτογραφία, Βασιλική Σπύρου (ανοιχτό κάλεσμα)
  • Κλίνη, Ζωγραφική, Σταυρούλα Σπύρου (ανοιχτό κάλεσμα)
  • “Δικό σας! / You go!”, installation-performance  Ευγενία Τζιρτζιλάκη, Ερμηνεύουν: όποιοι θέλουν.
  • Σώμα Απών, Σέβι Τσάμπαλα, κείμενο που αντλεί από το Speed and Politics Paolo Virno
  • The dick riders, Paintings and performance, Didi M. Fadul
  • Διπλός Πυροβολισμός, Double Shot, βίντεο, Δημήτρης Χαλάτσης
  • Ονειροπωλήσεις Ενός Μοναχικού Περιπατητή: Ηριδανός – Οφηλία, βιωματική δράση,   υλικό από την προετοιμασία της δράσης και από την επιτέλεσή της, στον Ηριδανό ποταμό (αρχαιολογικός χώρος Κεραμεικού), Χαρίκλεια Χάρη

2η ενότητα: Performances, προβολές, σωματικό παιχνίδι, δράσεις στη πόλη

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014
20.00 Πως να εξηγήσεις  πολιτική σ’ ένα γδαρμένο λαγό / αναφορά στον Joseph Beuys,  performance του Άγγελου Σκούρτη με τη συμμετοχή της Μαρίας Μαραγκού
20.30 DON’T LET ME DOWN!, Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance
21.00 -23.00 Η επίθεση στη γειτονιά των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας. Κάτω τα χέρια από τα Προσφυγικά. Ενημέρωση από τη Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών, προβολή βίντεο  και συζήτηση.
23.30 Τα σώματά μας μια αγκαλιά στο φουαγιέ
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014
12.00 -15.00 Πολιτικό καφενείο, μία συζήτηση για το φύλο, την ιστορία και τα στερεότυπα του καφενείου.
20.00 Φίλια Πυρά, βιντεοπροβολή, Ρίκα Κριθαρά
20.30 Ποίηση,  Βασίλης Παχουνδάκης, Βασίλης Σπυρόπουλος
21.00 Peace Process # 20, Diana Sabri + Μαρία Στεφανίδη, performance
22.00 Yioukali = Ού-τοπος, Bodarch (concept), Λιάννα Γιαννακού, Μάγδα Κρυσταλλινού, Πέτρος Πέτρου, Στέλλα Χατζηπαναγιώτου, performance.
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014
20.00 “DON’T LET ME DOWN !”, Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance
21.00 Ζώνη Μετάβασης, Transition Zone, Ανοσία, Πλατφόρμα καλλιτεχνικών πρακτικών: Δήμητρα Κατσιαούνη, Εύα Κολιοπάντου, Στέφανος Χανδέλης, αυτοσχεδιαστική εικαστική performance
Σάββατο 29 Μαρτίου 2014
12.00-15.00 Πολιτικό καφενείο, μια συζήτηση για το φύλο την ιστορία και τα στερεότυπα του καφενείου.
20.00 Traces III, Εικαστική εγκατάσταση σωμάτων με χορογραφία, Vago Tedosio
21.00 “The enemy is advancing in silence. Let’s get ready first then”, Αλίκη Κρικίδη ,  Christi Mudrak, O εχθρός προχωράει σιωπηλά ας ετοιμαστούμε πρώτοι, performance.
22.00 The dick riders, Didi M. Fadul, performance
Κυριακή 30 Μαρτίου 2014
8.30-10.30 Το σώμα της πόλης μας; Ανοιχτό εργαστήριο για τη δημιουργία  συλλογικού υλικού  σε διάφορα σημεία της Αθήνας όπως στα  Προσφυγικά της Αλεξάνδρας, στο Μεταξουργείο και στο Εμπρός. Συνάντηση 8.30 Προσφυγικά της Αλεξάνδρας, στην πρώτη πόρτα επί της Λ. Αλεξάνδρας.
15.00-18.00 Δώσε μου το χέρι σου, Εργαστήριο, εμψυχώτρια: Χαρά Αλεξάκη
18.00-22.00 Ανοιχτή Συνέλευση του ΕΜΠΡΟΣ.
22.00 Τώρα η γης πιάστηκε επάνω σου, έγινε κορμί σου, φώναζε…, προβολή πειραματικού φιλμ, Théo Delidis
Μέρα 8 – Δευτέρα 31 Μαρτίου
18.30 “DON’T LET ME DOWN!”, Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance
19.00 – 21.00 Ιδιώματα, κουλτούρες της πόλης και επιτελεστικότητα. Το σώμα στην κατάσταση εξαίρεσης και της γυμνής ζωής στη δημόσια σφαίρα στην Αθήνα.    Συμμετέχουν: Ενάντια στα κέντρα κράτησης, Ηλίας Μαρμαράς, Χριστίνα Θωμοπούλου, Πέτρος Πέτρου, Γεωργία Σαγρή, Mandela Gals, Άγγελος Σκούρτης, Γιώργος Φ.,  Στέλλα Χατζηπαναγιώτου, Ελένη Τζιρτζιλάκη κ.α.
21.00 Displacement. Script. (στον επάνω χώρο) To be performed (read) slowly and with breaks between all lines. (σενάριο να διαβαστεί αργά  από όποιον όποια επιθυμεί, αναγκαίες  παύσεις ανάμεσα σε όλες τις γραμμές), Eva la Cour, Tine Tvergaard.
Μέρα 9 – Τρίτη 1 Απριλίου
15.00 Ονειροπωλήσεις Ενός Μοναχικού Περιπατητή: Ηριδανός – Οφηλία, Χαρίκλεια Χάρη, αρχαιολογικός χώρος Κεραμεικού στον Ηριδανό Ποταμό, βιωματική δράση
20.00 Don’t let me down, Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance
21.00 Αποχαιρετισμός στο σώμα, η αυτοπυρπόληση  ως πολιτική διαμαρτυρία και η εικόνα της. Προβολή αποσπασμάτων από ταινίες, υλικό έρευνας, συζήτηση. Στέφανος Μονδέλος .
Μέρα 10 – Τετάρτη 2 Απριλίου
20.00 Συχνά οι δεσποινίδες της Αβινιόν έβλεπαν τη τραβιάτα, Άγγελος  Σκούρτης performance
20.30 Ωδή στη πατάτα/μια πειραγμένη περφόρμανς με βάση τη πατάτα, “ηθοποιές”, περφόρμερ, Λιάννα Γιαννακού, Μάγδα Κρυσταλλινού.
21.30 ½ Youkali = Ου-τόπος και το μανιφέστο για μια ανεξάρτητη επαναστατική τέχνη, Bodarch, Πέτρος Πέτρου,  Στέλλα Χατζηπαναγιώτου.
22.00 Suspicious minds ενός μαύρου τραγουδίστριας, στα ανοιχτά παράθυρα και στους τοίχους του επάνω ορόφου του Εμπρός, Χριστίνα Θωμοπούλου, performance
23.00 Άρπα με συμμετοχικό αυτοσχεδιασμό χορού. Κλειώ Καρά (άρπα), Diana Sabri κ.α. μουσική performance
Πέμπτη 3 Απριλίου 2014
12.00-15.00 Πολιτικό καφενείο, μία συζήτηση για το φύλο την ιστορία και τα στερεότυπα του καφενείου.
16.30 Revolution Bodies, Περπατώντας. Μια διαδρομή-περιπλάνηση από το Εμπρός στη οδό Πανεπιστημίου μέσα από τη χαμένη μνήμη της πόλης και την ευαισθητοποίηση των αισθήσεών μας με κορύφωση στον Εθνικό Κήπο – σώματα σε εξέγερση. Αποτελεί μια κριτική μέσα από την επιτελεστικότητα στο Re-think Athens και στο Reactivate. Συνάντηση στο Εμπρός στις 16.30. Δράση στη πόλη.
21.00 Μια μικρή γιορτή στο φουαγιέ. Φέρτε μεζέδες.
Έμπνευση – Οργάνωση Χριστίνα Θωμοπούλου, Ελένη Τζιρτζιλάκη
Η δράση «Το απραγματοποίητο ταξίδι» ξεκίνησε από τη διήγηση του απραγματοποίητου ταξιδιού των διασωθέντων από το ναυάγιο της Λευκάδας (Νοέμβριος 2013), η οποία έγινε τον περασμένο Δεκέμβρη στο Εμπρός. Στη συνέχεια η δράση απλώθηκε για να συμπεριλάβει, μέσα από τις διηγήσεις, τις κινήσεις και τα τραγούδια, άλλες ιστορίες για τα σύνορα στη στεριά, στη θάλασσα και στην πόλη, και τις δικές μας ιστορίες, καθώς τα σώματά μας, στην κατάσταση εξαίρεσης, απειλούνται καθημερινά στους δρόμους της Αθήνας και στα ταξίδια μας.
Ανοιχτό Εργαστήριο “με νύχια και με δόντια για τα δικαιώματά μας”
Συμμετέχουν αλφαβητικά οι: Λιάνα Γιαννακού, Γιάνος, Χριστίνα Θωμοπούλου, Κωστής, Ομάρ, Ρασίντ, Σάρα Σαντόρο, Βασίλης Σπυρόπουλος, Αμπντουλά Τζαβαντί, Ελένη Τζιρτζιλάκη, Αλφόνσο Τιαμπί
http://menychiakaimedontia.wordpress.com

«Στη χειρότερη κατάσταση είναι όπως πάντα εκείνοι που δεν έχουν επιλογή. Kατοικούν, αν όχι σε εξαθλιωμένες φτωχογειτονιές, σε μπαγκαλόουζ που αύριο κιόλας μπορεί να είναι καλύβες, τροχόσπιτα,  αυτοκίνητα, κατασκηνώσεις, υπαίθρια καταλύματα. Το σπίτι έχει παρέλθει…» Η ενότητα αυτή τελειώνει με το «δεν υπάρχει σωστή ζωή μέσα στη ψεύτικη» Αdorno, Άσυλο Αστέγων.

Στις σημερινές συνθήκες της βιοπολιτικής και της «γυμνής ζωής» όπως αναφέρεται από τον Giorgio Agamben(2) δεν δίνεται η ίδια αξία σε όλες τις ζωές (Michel Foucault). Η πόλη της Αθήνας είναι αντιπροσωπευτική αυτής της συνθήκης, όπου «δεν υπάρχει σωστή ζωή μέσα στη ψεύτικη». Επιβεβαιώνεται  δε  ακριβώς αυτό στο κέντρο της πόλης. Πολλοί κατοικούν σε άθλιες συνθήκες, πολλοί κοιμούνται στο δρόμο με κουβέρτες και δεν είναι οι άστεγοι που ήταν πριν λίγα χρόνια, μοιάζει σαν κάθε μέρα κάποιοι-ες να βγαίνουν στο δρόμο να κοιμηθούν, γιατί δεν έχουν πού να πάνε κι έτσι τους βλέπεις καθώς περπατάς να απλώνονται στη χαρτογράφηση του δημόσιου χώρου του κέντρου της πόλης, στις οδούς Πατησίων, Ακαδημίας, Πανεπιστημίου, Μοναστηράκι συχνά και στους μικρότερους δρόμους, κυρίως μέσα  στις στοές ή στις άκρες των πεζοδρομίων. Σε πολλά σπίτια είναι κομμένο το ηλεκτρικό ρεύμα ή πολύ σύντομα πρόκειται να κοπεί, εξ ού και οι μεγάλες ουρές για διακανονισμούς στην ΔΕΗ της οδού Αριστείδου.
Οι πλειστηριασμοί   αποτελούν μια μεγάλη επίθεση στη ζωή μεγάλου μέρους των κατοίκων, επιλογή της κυβέρνησης προς όφελος των τραπεζών και απαξίωση των κατοίκων και των κτιρίων της πόλης. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για τα χρηματιστηριακά παιχνίδια εις βάρος της κατοικίας των πολλών, κάνοντας επίκαιρο όσο ποτέ το ζήτημα για το δικαίωμα στη κατοικία. Πολλοί είναι αυτοί που ικετεύουν για λίγα χρήματα, μια τυρόπιτα..   συχνά ένας αξιοπρεπής κύριος, ή μια ηλικιωμένη γυναίκα έρχεται και σου ψιθυρίζει σιγά οτι έχει ανάγκη λίγα χρήματα για να φάει κάτι. Κάποιες ζωές δεν θεωρούνται ζωές, καθώς απειλούνται καθημερινά από τον Ξένιο Δία και συλλαμβάνονται, για να οδηγηθούν σε αστυνομικά τμήματα και συχνά αργότερα στα κέντρα κράτησης.(3) Τι κι αν ανάμεσά τους βρίσκονται πρόσφυγες πολέμου; Πολλοί μετανάστες δεν βγαίνουν πια έξω μόλις σουρουπώσει και φίλη μητέρα από την Αφρική, μας είπε ότι φοβάται να βγάλει το παιδί της ένα περίπατο στο δρόμο.
Ο χώρος είναι  ασυνεχής και συνεχώς απειλούμενος, όπως και οι κάτοικοί του. Οι συνθήκες σωματοποιημένες όσο ποτέ. Σύνορα εμφανή η αόρατα μπαίνουν συνεχώς στο χάρτη της πόλης μέσα από τον Ξένιο Δία  και το πρόγραμμα Θέτις. Οι κινητοποιήσεις, εμποδίζονται με βία. Οι δημόσιοι χώροι  είναι άδειοι.
Κάποιες ζωές δεν θεωρούνται ζωές ακόμη κι απ’ όταν γεννηθούν. Η ιστορία των ανθρώπων που έπνιξαν  στο Φαρμακονήσι το απέδειξε. Οι διασωθέντες φανερά συντετριμμένοι διηγήθηκαν τις ιστορίες τους στη πλατεία Συντάγματος. Πώς μπορεί κανεις να λησμονήσει τα πρόσωπά τους. Κάποιες ζωές  δεν έχουν δικαίωμα στην οδύνη ή στο πένθος.
Το σώμα έχει ενα ιδιαίτερο βάρος στη δημόσια συζήτηση στην συνθήκη εκτάκτου ανάγκης και επισφάλειας που βρισκόμαστε.Τα σώματα ευάλωτα, τρωτά, εκτεθειμένα στη δημόσια σφαίρα της Αθήνας ρουφάνε αυτές τις επιδράσεις μιας πόλης σε συνθήκη εκτάκτου ανάγκης ενώ πολλά κτίρια είναι άδεια καθώς έχουν αγοραστεί για να «αξιοποιηθούν την κατάλληλη στιγμή». Στην αντιφασιστική διαδήλωση της 1ης Φεβρουαρίου η βια ήταν ανείπωτη και φαίνεται ότι η κυβέρνηση με αυτή τη βια χειρίζεται πλέον το σώμα της πόλης και τα σώματα των διαδηλωτών.
Στην άλλη όχθη αυτών των συμβάντων, στο κέντρο της Αθήνας έχει ξεκινήσει και συνεχίζεται και μάλιστα με συμμετοχές ακαδημαϊκών και καλλιτεχνών που δεν θα το περίμενε κανείς, το Reactivate Athens που αποτελεί μέρος του Rethink Athens της ανάπλασης του κέντρου της Αθήνας με άξονα την Πανεπιστημίου. Υπεύθυνοι είναι οι αρχιτέκτονες   Alfredo Brillembourg και Ηumbert Κlumpner που ο πρώτος έχει εγκατασταθεί με το επιτελείο του στο κέντρο της πόλης. Όπως μας λένε «θα αναλύσει κριτικά τη λειτουργία του κέντρου της Αθήνας με σκοπό να αναγνωρίσει και να χρησιμοποιήσει τις προκλήσεις και τις δυνατότητες που κρύβονται στους πόρους που μένουν ανεκμετάλλευτοι (άδεια σπίτια και μαγαζιά) και στο ανθρώπινο δυναμικό της, άνεργοι, κάτοικοι, ώστε να αναπτύξει ένα νέο στρατηγικό όραμα για τη πόλη..»
Μπαίνουν πολλά ερωτήματα για τις προθέσεις του σχεδίου αυτού που όμως η απάντηση δόθηκε άμεσα από αφίσα(3) που κυκλοφόρησε στο κέντρο τις ημέρες δράσεων του Reactivate στο κτίριο της οδού Αθηνάς και στο Ρομάντζο.
Εντύπωση μας κάνει:
1. ότι ο διαγωνισμός προηγήθηκε
2. ο συμμετοχικός χαρακτήρας που αφορά τους κατοίκους που προσπαθούν να μας πείσουν  ότι συμβαίνει τώρα στο κτίριο της οδού Αθηνάς που στεγάζεται το Reactivate, είναι δήθεν, καθώς η μελέτη και ο διαγωνισμός έχουν προηγηθεί
3. Γιατί ένας ελβετός αρχιτεκτονας έρχεται να βρει λύσεις για την Αθήνα; Τόσα χρόνια αρχιτέκτονες, αρχιτεκτονικές ομάδες, κάτοικοι μέσα απο  διαγωνισμούς, περιοδικά και συμμετοχικό σχεδιασμό  πασχίζουν για το κέντρο της πόλης …  Τώρα μετά την εφαρμογή αυταρχικών  μέτρων στο κέντρο της πόλης, όπως αυτών του Ξένου Δία,  το πρόγραμμα Θέτις και όταν ο δημόσιος χώρος και πολλά από τα κτίρια του κέντρου έχουν αδειάσει, έρχεται ξαφνικά ένας ελβετός αρχιτέκτονας με το επιτελείο του για να επανενεργοποιήσει την Αθήνα;  Πόσο συμμετοχικό είναι αυτό;
Μήπως τελικά στα πλαίσια της μετααποικιακής συνθήκης της χώρας,  χρειαζόταν ένας ξένος και μάλιστα από την κεντρική Ευρώπη για να «επανενεργοποιήσει» την Αθήνα; Το όλο εγχείρημα μας βάζει σε υποψίες ότι πρόκειται για ένα gentrification project  καλυμμένο με εναλλακτικό λεξιλόγιο, κάτι που συνηθίζεται στις πρακτικές σ’ αυτή τη φάση του καπιταλισμού.. Γι αυτό έχει βρει πολλές φωνές του αρχιτεκτονικού γίγνεσθαι και των κατοίκων της πόλης αντίθετες.
Από τον ίδιο και τους προσκεκλημένους έλληνες ειδικούς αγνοούνται επιδεικτικά όλα τα παραδείγματα συμμετοχικού σχεδιασμού στο κέντρο, όπως το πάρκο Ναυαρίνου, η κατάληψη του θεάτρου Εμπρός κ.ά. Στο πρόγραμμα μιλούν για «μειονοτικές ομάδες που καθίστανται ευάλωτες» μη βλέποντας ότι δεν πρόκειται πια για μειονοτικές ομάδες, αλλά για την πλειοψηφία των κατοίκων του κέντρου της πόλης, καθώς και για «διαχείριση» τίνος πράγματος άραγε, της φτώχειας, της ανεργίας, των αστέγων; (αναφέρομαι σε πρόσκληση του Reactivate στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών).
Η Αθήνα στη νέα συνθήκη που το μνημόνιο θέλει να αποκτήσει στον παγκόσμιο χάρτη των πόλεων επιβάλλεται να αλλάξει, με κάθε μέσο, ώστε να υποδεχτεί ένα άλλο είδος κατοίκων, αλλά και τον μαζικό τουρισμό, τα σχέδια αυτά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ακόμη και χρησιμοποιώντας μεθόδους της συμμετοχής, αλλά παράλληλα και αγρίων όσο ποτέ εκτοπισμών, προωθούν το gentrification του κέντρου και αυτό κάνει η αρχιτεκτονική ομάδα του Reactivate.
Εκφράζουμε την αντίθεση μας σε μια τέτοια μοίρα για τη πόλη μας και για τους κατοίκους της. Βλέπουμε  την Αθήνα να εντάσσεται  στους αγώνες που γίνονται για τα δικαιώματα στο χώρο και στην πόλη, σε όλη την Ευρώπη, να συγγενεύει με πόλεις με περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά, όπως τη Βαρκελώνη, τη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη. Είναι οι αγώνες για την πόλη μας που δημιουργούν και αναπτύσσουν το όραμα. Αυτοί ξεπροβάλλουν πρωταρχικοί, αναπτύσσοντας το φαντασιακό της πόλης μας και γενικότερα το φαντασιακό των πόλεων.
Οι εκρήξεις με αφορμή τα αστικά ζητήματα είναι το κυρίαρχο σε πολλές πόλεις. «Κάθε πολιτικός μετασχηματισμός ξεκινάει από χωρικούς μετασχηματισμούς, η αστική επανάσταση ως χωρική επανάσταση  φαίνεται αναγκαία» (Lefebvre 1970) (4). Στις  19 0κτώβρη 2013 στη Ρώμη η μεγάλη διαδήλωση έθιγε δύο καίρια ζητήματα: το σπίτι και το εισόδημα. Στην Ισπανία αναπτύσσονται ραγδαία οι αγώνες για το σπίτι ενάντια στους πλειστηριασμούς, η Pah plataforma de afectados por la hipoteca  είναι μια πλατφόρμα αυτοοργάνωσης για το δικαίωμα στο σπίτι που γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 2009 και τώρα έχει 180 ομάδες σε όλη την Ισπανια.(5), (6) Στο Αμβούργο, μέσα από τη μετατροπή του σε global city, εμπορικό λιμάνι και οικονομικό πόλο στην παγκόσμια τεχνολογία  με την πρόθεση ενός gentrification της περιοχής που βρίσκεται, προσπάθησαν να κλείσουν το Rote Flora, ένα παλιό θέατρο της Όπερας που είχε καταληφθεί το 1989. Στην περιοχή που βρίσκονται από το 2005, πολλοί μετανάστες αναγκάζονται να φύγουν από το Αμβούργο, το οποίο πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε πόλη που τα σπίτια κοστίζουν πολύ ακριβά. Αν και υπάρχουν 2000 άδεια διαμερίσματα, συνεχίζουν να κτίζουν, ενώ το καλοκαίρι αδειάζουν κτίρια κοινοτικά που στεγάζονται πρόσφυγες με αφορμή τις επικίνδυνες μολύνσεις από το νερό, ενώ ανακοινώνουν ότι δεσμεύονται να πουλήσουν τη γη, όπου βρίσκεται το Rote Flora.. Έτσι φτάνουμε στην εκρηκτική διαδήλωση στις 21 Δεκέμβρη όπου περισσότερο από 7000 άτομα συμμετέχουν. Συμμετέχει και το κίνημα Lampedusa Αμβούργο που αποτελείται κυρίως από αφρικανούς πρόσφυγες. Εμποδίζεται με μεγάλη βία η εξάπλωση της διαδήλωσης, συνεχίζουν με ελέγχους, χαρακτηρίζουν την περιοχή επικίνδυνη, αλλά η εξέγερση συνεχίζεται στις όχθες του ποταμού.
Χρειάζεται λοιπόν στην Αθήνα να δούμε ξανά τη γεωγραφία του κεφαλαίου καθώς και τη γεωγραφία των αγώνων. Χρειάζεται να αναστοχαστούμε πανω στα κοινά και στις καταλήψεις  που οι κάτοικοι της πόλης ενεργοποίησαν από το 2008. Λυρική, θέατρο Εμπρός, Πάρκο Ναυαρίνου, Προσφυγικά της Αλεξάνδρας (όπου συγκατοικούν καταληψίες, παλιοί κάτοικοι, ενοικιαστές (7), υπάρχει συνέλευση και συλλογική κουζίνα).
Ο χώρος σε αυτές τις περιπτώσεις σχεδιάζεται συμμετοχικά μέσα από την αυτοδιαχείριση, λαμβάνοντας υπόψη κάθε φορά τις ανάγκες των κατοίκων.
Μπορούμε μόνο σε αυτή την αδικία που γίνεται στην Αθήνα, ως άρνηση της εξαίρεσης, να προτάξουμε τα σώματα μας.(8)
Αυτό εγινε σε πολλές μεγάλες διαδηλώσεις που όμως πνίγηκαν στην καταστολή. Εκεί που τα σώματα είναι αντικείμενα της πολιτικής ελέγχου, φεύγουν από την αφόρητη καταπίεση και μπαίνουν στο χώρο της πολιτικής των δράσεων, των χειρονομιών. Σημαντικές είναι και οι  σωματικές δράσεις στην πόλη, περφόρμανς με τις οποίες τα σώματα εκφράζουν μια αντίθεση, μια άρνηση της εξαίρεσης, ή μια μορφή συμπαράστασης στις συνθήκες αυτές. Κάθε συμπαράσταση εκφράζει μια πρακτική της αντίστασης, μια άρνηση της ομοιομορφίας μέσα απο τις σωματικές εκφράσεις. Η αντίσταση αυτή συγκεντρώνεται.
Όταν τα σώματα που εξαιρούνται, τοποθετούνται στο δημόσιο χώρο και παράγουν δράσεις σωματικής άρνησης, αυτής της συνθήκης ζωής.  Αυτό εκφράζεται μέσα από τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, τη δημιουργία κοινοτικών κήπων, και μέσα από τις δράσεις στον δημόσιο χώρο.
Οι δράσεις αυτές δείχνουν νέες μορφές ζωής. Το να αναρωτηθείς για το ίδιο το σώμα, σημαίνει το να βάζεις ένα ερωτηματικό πάνω στο πώς λειτουργεί το πεδίο της βιοπολιτικής. Σημαίνει να αγωνίζεσαι μέχρι που τα σώματα να αποκτήσουν δύναμη και οι ζωές να γίνουν ξανά ζωές . «Η πιο ισχυρή αναγκαιότητα της οποίας εχουμε επίγνωση ενδοσκοπικά είναι η διεργασία της ζωής που διαποτίζει το σώμα μας και το κρατάει σε μόνιμη κατάσταση αλλαγής, της οποίας οι κινήσεις είναι αυτόματες, ανεξάρτητες από τις δραστηριότητές μας και ακαταμάχητες –δηλαδή απόλυτα επιτακτικές…»(9)
Ελένη Τζιρτζιλάκη www.nomadikiarxitetoniki.net 5-2-2014
1.Αναφέρεται στο κεφάλαιο του  Theodor Adorno, Minima Moralia, στοχασμοί μέσα από τη φθαρμένη ζωή, σελ.17 -18, εκδ. Αλεξάνδρεια
2.Altissima poverta, Giorgio Agamben, Neri Pozza, 2012
2.Re-activate,Re-think,Re-Map αφίσα στο κέντρο της Αθήνας.
3. Κέντρα κράτησης υπάρχουν στην Αττική, στην Αμυγδαλέζα, στο τμήμα αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη, στο στρατόπεδο Καλογερογιάννη στην Κόρινθο. Βλέπε Πρωτοβουλία ενάντια στα κέντρα κράτησης.
4. Urban Revolution (has been and must be) 25 Novembre 2013 Simona de Simoni Uninomade
5.La lotta per la casa e contro il debito συνέντευξη στην Ada Colau, Anna Curcio, Lotta Tenhunen, 6 Ιανουαρίου 2014
6. Πλειστηριασμοί: Αλληλεγγύη για Όλους (μπροσούρα που συντάχθηκε τον Οκτώβριο 2013 από την ομάδα για τη στέγη και την ομάδα νομικής υποστήριξης της Αλληλεγγύης για Όλους.
7. Μπροσούρα Συνέλευση κατειλημμένων προσφυγικών ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.
8. Judith Butler, A chi spetta una buona vita, nottetempo, 2013
9.Hannah Arendt για την επανάσταση το κοινωνικό ζήτημα, Les malheureux sont la puissance de la terre, Saint Juste, σελ.78, εκδ. Αλεξάνδρεια.
  • Δράση – Συνάντηση : «Το καλό θα ‘ρθει από τη θάλασσα» 14/11/2014
    Η δράση–συνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου, ώρα 17:00, στην Δημοτική Ακτή Τσαμάκια, στο yurt του Caravan Project και προσκαλεί μετανάστες και ντόπιους, να βρεθούν μαζί για λίγες ώρες. Εκεί θα δημιουργήσουμε έναν οικείο, φιλόξενο χώρο, ένα προσωρινό καταφύγιο, δίνοντας έμφαση στην ευρύτερη έννοια της φιλοξενίας, του πρωτόγνωρου καθήκοντος για φιλοξενία, και [...]
  • Ταξιδεύοντας – κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής 16/09/2014
    Ταξιδεύοντας –κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής Στο πλαίσιο της έκθεσης  «Χωρογραφίες, σημεία φυγής», που θα παρουσιαστεί από τις 18.9 έως τις 5.10 στο χώρο τέχνης Artscape στην  οδό Μοσχονησίων, το Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής θα πραγματοποιήσει τη δράση –συνάντηση: “Ταξιδεύοντας- κατοικώντας στην πλατεία Αμερικής” . Στην προσέγγιση αυτή,  η πόλη αντιμετωπίζεται μέσα από τις πολ. […]
  • Έκθεση | Χωρογραφίες, σημεία φυγής 16/09/2014
    Χωρογραφίες, σημεία φυγής 18.09.14 – 05.10.14 Εγκαίνια: 18.09.14, 8 μ.μ. Συμμετέχουν: Ανθή Δαουτάκη, Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής – Ελένη Τζιρτζιλάκη, Ηρακλής Κοπίτας, Έλλη Κουτσουκέλη, Ανδρέας Λυμπεράτος, Άγγελος Μπούσμπουρας, Πάνος Παπαδόπουλος, Κατερίνα Παπαζήση, Μαίρη Ρουσιώτη, Ήρα Σπαγαδώρου Επιμέλεια: Πάνος Γιαννικόπουλος, Αγλαΐα Κομνηνού, Χριστίνα Πετκοπούλου «Ο χώρος της ζωής μας. […]
  • Πρόσκληση για συμμετοχικό σχεδιασμό και κατασκευή παιδικής χαράς στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας 26/06/2014
  • Τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας, μια ζωντανή κατάληψη στέγης σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης 7/06/2014
    Αγώνες για το δικαίωμα στη κατοικία και στην πόλη της Αθήνας. Τι είναι σήμερα η γειτονιά των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας; Μια κατάληψη στέγης, μια ζωντανή γειτονιά. Οι σημερινοί κατοικοι είναι κυρίως καταληψίες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Αφρική, αλλά και από την Ελλάδα και λίγοι ιδιοκτήτες που έχουν απομείνει και ενοικιαστές που συνηθως είναι μετανάστες. Ανάμεσα στα [...]