Σιωπηλό Περπάτημα στη Λίμνη Κάρλα. QueerrRing Ecologies, Βόλος, Μάρτιος 2026
QueerrRing Ecologies: approaching bodies of water within and around waterscapes Blended Intensive Programme, Βόλος, 16–22 Μαρτίου 2026 Τμήμα Αρχιτεκτονικής και Τμήμα Πολιτισμού, Δημιουργικών Μέσων και Βιομηχανιών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας | École supérieure des Beaux-Arts de Bordeaux (EBABX) | École de Recherche Graphique, Βρυξέλλες (ERG) | Erasmus+
Συμμετοχή στην ενότητα Bodily Waters των Προσκεκλημένων Διαλέξεων στο Μουσείο της Πόλης του Βόλου (Τετάρτη 18/3, 18:00–21:00) με performative poem lecture με τίτλο “Water as a feminine power”, και Σιωπηλό Περπάτημα στην ιστορική ακτή της Λίμνης Κάρλας (Τρίτη 17/3).
Το νερό ως θηλυκή δύναμη, μια ρευστή κατάσταση[1]
Νερό, το νερό μέσα μας, το νερό έξω, το νερό ως θηλυκή δύναμη, μια ρευστή κατάσταση, το νερό στο σώμα μας. Το σώμα μας είναι υδάτινο. Βρισκόμαστε σε μια διαρκή κατάσταση «υδροδυναμισμού». Η ιδέα περί των ανθρώπινων προνομίων –κατά τη γνώμη μου– είναι λανθασμένη· είμαστε άμεσα συνδεδεμένες με τα κοινά του πλανήτη, με το νερό. Η ρευστότητα του νερού σχετίζεται με τη γυναίκα, με τις θηλυκότητες, είμαστε ρευστές σαν το νερό.[2]
Η θάλασσα. Η θάλασσα γύρω από το νησί, η θάλασσα το πρωί που αντικρίζεις, η θάλασσα που το σώμα σου αισθάνεται, η θάλασσα σε αγκαλιάζει, σε αγγίζει. Το νερό σε κάνει να γλιστράς, να είσαι ζωντανή.
Φλέα, φλέ(β)α. Υπέροχη λέξη της Σιφνέικης ντοπιολαλιάς. Έτσι λένε στη Σίφνο την πηγή του νερού, το νερό που ρέει. Φλέβες έχει το σώμα μας. Το αίμα τρέχει στις φλέβες μας. Φλέα: το υπόγειο ρεύμα νερού, πηγαίο επιφανειακό νερό, η φλέα του Μασούτθη, φλέες του Προφήτη Ηλία, το Φλεΐ.[3] Οι φλέες στην Πουλάτη. Η φλέα Καλαμιτσίου: είναι μικρή, αστείρευτη πηγή ανάμεσα σε βράχια στο Φρούδι της Μπαρώνας (μυκηναϊκή ακρόπολη κοντά στο Μαύρο Χωριό), φλέα στην ποταμιά του Kάστρου στις Eρκιές ή Σεργιές η Ερκειές.Yπάρχει η πηγή της Γιαννής, Υγιεινής (την αναφέρει ο Ηρόδοτος για το ονομαστό νερό της).[4]
Η Φουντάνα ή Φοντάνα του Κάστρου. Πριν από χρόνια, κάναμε μια περιβαλλοντική δράση στη Φουντάνα: την καθαρίσαμε από τα αγριόχορτα και καλέσαμε κόσμο με τον οποίο μιλήσαμε για τη σημασία αυτής της πηγής, κάτω από τον οικισμό του Κάστρου, εκεί απ’ όπου οι κάτοικοι κάποτε έπαιρναν νερό.[5] Θαυμάσαμε την πολύ παλιά μαρμαρογλυπτική. Ίσα-ίσα που έσταζε λίγο νερό. Ο γάλλος περιηγητής Τουρνεφόρ [Tournefort] μάς πληροφορεί πως ο πρόξενος της Γαλλίας στη Σίφνο, τη χρονιά του 1717, «τον βεβαίωνε ότι η κοινοτική αυτή πηγή, που βρίσκεται στο βάθος της κοιλάδας και οδηγεί στο λιμάνι της Σεράλιας, είναι από τα αρχαιότερα έργα του νησιού».[6] Ο Αντώνης Τρούλλος είναι που μας έδωσε πληροφορίες γι’ αυτή την πηγή και για άλλες, στην προσπάθειά του να δείξει, με τις διηγήσεις του, την αξία του νερού, αλλά και τη σοφή διαχείριση που γινόταν άλλοτε.
Φλέα των Λευκιών. Παλιά φλέα, που έβγαινε από το κτήμα του Πανώριου. «Αυτή δρόσιζε πλουσιοπάροχα και τα χείλια των καλογραιών της μονής Χρυσοστόμου καθώς και τους κατοίκους του μικρού οικισμού γύρω από τον Χρυσόστομο».[7]
Τον χειμώνα τρέχουν οι χείμαρροι. Στη Σίφνο, οι χείμαρροι λέγονται ποταμοί. Ο ποταμός των Ερκιών, ο ποταμός του Λιβαδά…
Ποταμιά, ποταμνιά, ποταμός. Είναι οι όχθες και η κοίτη του ποταμού.
Χαβούζα (τουρκικά: havuz). Δεξαμενή, στεγανή δεξαμενή, στέρνα.
Στέρνα, κιστέρνα (cisterna). Ομβροδεξαμενή, χτιστή δεξαμενή νερού, ιδιωτική και δημόσια ή κοινόχρηστη: «κουζίνα με στέρνα» (Πετρόπουλος, 1808), «βρέχει ένα νυχτοήμερο, γεμίσανε οι στέρνες» (Τ. Βέλλης), «η στέρνα κοντεύγει να γεμίσει» (Α. Κακάκης).[8]
Νερόμυλοι υπάρχουν τρεις στη Σίφνο
Κουτέντο, κουντέτο (ιταλικά: condotto d’acqua). Πήλινος υδροσωλήνας ή χτιστό αποχετευτικό χαντάκι, που καλύπτεται από ελαφρά κεκλιμένες πλάκες για τη διοχέτευση νερού (π.χ. «μου σπάσανε τα κουτέντα και ε[μ]πορώ να ποτίσω»).[1]
Τα περισσότερα σπίτια στους οικισμούς έχουν στέρνες που τις χρησιμοποιούν ακόμη. Η στέρνα βρίσκεται στον υπόγειο χώρο ή στην αυλή. Στις στέρνες συλλέγεται το νερό της βροχής, που χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του σπιτιού. Κάθε φθινόπωρο, καθαρίζεται το δώμα του σπιτιού και οι υδρορροές ώστε το νερό να φτάσει στη στέρνα.
Το νερό στις φλέες είναι ρευστό, έχει κίνηση. Στις πισίνες είναι στάσιμο, δεν κινείται. Κολυμπάς σε ένα νερό δίχως κίνηση, στερείς το νερό από τη φύση για να γίνει μόνο δικό σου. Σκέφτεσαι ατομικά κι όχι ως μέρος ενός όλου. Θα μπορούσες να κολυμπάς στο ρευστό, ζωντανό νερό της θάλασσας…
Το νερό είναι κοινό αγαθό. Οι άνθρωποι με τις πισίνες διακρίνονται από ατομικισμό. Σε μέρη όπως οι Κυκλάδες, κάνουν πισίνες, ενώ δεν υπάρχει νερό, συχνά, ούτε για να πιούμε. Οι γεωτρήσεις έκαναν πολλές πηγές να στερέψουν. «Στην αρχή όλοι έκαναν μια γεώτρηση μετά βγήκε ο νόμος για τα 500 μέτρα».[2]
Τον Αύγουστο, από τη θάλασσα έβγαζα πλαστικά νήματα, πλαστικά μπουκάλια, πλαστικά…
Ήταν λάθος ότι ανακατεύτηκε το πόσιμο νερό με το νερό της αφαλάτωσης· έτσι σταμάτησε να είναι πόσιμο. Ήταν μια βιαστική λύση, γιατί το νερό δεν έφτανε. Για να έχει νερό και πισίνα έκανε γεώτρηση, στέρεψε η πηγή εκεί κοντά…
Αναζητώ τις διαδρομές του νερού στο νησί. Τι κάνουμε με αυτές τις διαδρομές; Ο ύστερος καπιταλισμός θεώρησε το νερό δικό του, το ανακάτεψε, το εκμεταλλεύτηκε, το γέμισε πλαστικό, τσιμέντο, σκουπίδια.
«Το νερό είμαστε εμείς» φώναζε εκείνη η γυναίκα στη διαδήλωση. Νερό είναι το σώμα μας. Θέλουμε τα σώματά μας πίσω, θέλουμε το νερό, θέλουμε οι φλέες να αναβλύζουν ξανά νερό.
Είμαστε αλληλένδετες μέσω των υδάτινων σωμάτων μας. Αλλιώς θα πεθάνουμε.
Μόνο θάνατο έβλεπε γύρω της, καθώς ελάχιστες πηγές, φλέες, τρέχουν νερό τώρα πια και οι πιο πολλοί άνθρωποι σταμάτησαν να το μοιράζονται…
Το νερό έτρεξε στα σώματά μας για τις λίγες στιγμές που μοιραστήκαμε… Αξέχαστη θα μου μείνει αυτή η αίσθηση πάνω στο σώμα. Είπες ότι σου θύμιζε κάτι από τα παλιά. Ιστορίες νερού και σωμάτων…
Για να καταλάβεις την εξαθλίωση των πόλεων χρειάστηκε να δεις το νερό να στερεύει, τα βατράχια να σιωπούν· τότε συνειδητοποίησες την ανάγκη του νερού, τότε ονειρεύτηκες τη φλέα…
Επιστήμονες από την Αυστραλία μελέτησαν το γήινο άρωμα της βροχής και το ονόμασαν «πετριχώρ», από τον συνδυασμό των λέξεων «πέτρα» και «ιχώρ», το χρυσαφένιο υγρό που, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ρέει στις φλέβες των θεών. Μια μυρωδιά η οποία προέρχεται από βακτήρια-σπόρους που ζουν στο έδαφος, και την οποία η ανθρώπινη όσφρηση μπορεί να εντοπίσει όταν οι σταγόνες βροχής τη διαχέουν.
Ας δημιουργήσουμε έναν πιο ευρύχωρο, υδάτινο κόσμο τον οποίο να μοιραζόμαστε, μέσα από ηθικές και γενναίες αποφάσεις για το νερό στο νησί.
Οι σκέψεις, οι διηγήσεις και οι πράξεις για το νερό θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε ένα φαντασιακό που να ανταποκρίνεται σε ανθρώπινα και μη ανθρώπινα όντα –αυτά με τα οποία μοιραζόμαστε την πλανητική ύπαρξη–, να ανατρέξουμε στις παλιές ιστορίες για τα υδάτινα μονοπάτια, για τις φλέες, για τη θάλασσα, να διδαχτούμε από αυτές, να τις διηγηθούμε ξανά: περισσότερη εν-συναίσθηση και πράξη για το νερό…
Ελένη Τζιρτζιλάκη (nomadikiarxitektoniki.net), Ξημέρωμα, Σίφνος
Το τραγούδι της γης
Η ανάγνωση αυτού του ποιήματος έγινε κάτω από τις ανθισμένες αμυγδαλιές όταν ξεκινούσαμε το «Σιωπηλό περπάτημα στη λίμνη Κάρλα» στο QueerrRing Ecologies: Performative approaches within and around bodies of water and waterscapes” UTH, arch.UTH in collaboration with cult.UTH/ Invited: EBABX Bordeaux, ERG, Brussels DAYS , Erasmus+ Programme 16-20.03.2026, Volos.
Πως μπορείς να ονειρεύεσαι
ξύπνια
καθώς περπατάς στην άμμο
σαν να μπαίνεις στο βάθος της γης
ν αγγίζεις τον βυθό της
στα εντόσθια της
και τότε τα όνειρα
ήρθαν απ’ το νερό
καθώς τα πουλιά πετούσαν
λυπημένο τραγούδι
δικό της
ερχότανε
καθώς τη γη άγγιζε
λυπημένο τραγούδι της γης
να σ’ αγγίξει
ν ‘αγγίξει το στήθος
και μετά τη κοιλιά
και μετά μέσα βαθιά
ήθελε να μοιραστεί την αγκαλιά σου
κάπου πέρα μόνη ήτανε
κάπου αλλού
ξένη τώρα ζούσε
και τ’ όνειρο έμοιαζε ξένο
μόνη άνθρωπος
μόνη γυναίκα
στη γη
στην άμμο
ένα καϊκι ψαράδων στο βάθος της θάλασσας
σου θύμιζε
εκείνες τις άγριες μέρες
στο βαθύ παρελθόν
εκεί που ο ήλιος χανότανε
στα σμαράγδινά χρώματα της Άνοιξης
του βυθού και του ανέμου
η εξέγερση της Αντιγόνης
καθώς τα πουλιά κύκλους γύρω από τα βουνά έκαναν
και το πρόσωπο ημέρευε
το χαμόγελο ερχότανε να θυμίσει
τα χέρια
τα πόδια
το βλέμμα στη γη
το τραγούδι του ανέμου
σ’ άγγιζε
κι ήθελες η γη να γίνει ξανά
από την αρχή
με τα δένδρα, τα άνθη, τα πουλιά ,τα ζώα
χωρίς σκουπίδια
χωρίς πληγές
η γη δική μας
να γίνει
και τότε είδε το αίμα
από εκείνους τους ανθρώπους που είχαν ματώσει για τη γη
και το αίμα μάτωσε τη γαλάζια θάλασσα
ένα πουλί στο βάθος έσκουζε
ένα άλλο γλυκά κελαηδούσε.
Λενού Τζι
Ωδή σε μια λησμονημένη φλέα
Η ανάγνωση του ποιήματος έγινε στη διάλεξη “QueeRrring Ecologies”, στο μουσείο της πόλης του Βόλου, 18/3/2026
Οι νύμφες και τα ξωτικά του νερού κλαίνε
και ο Πάνας εξορίστηκε
στη ρημαγμένη όχθη
σε τι είδους κόσμο θέλουμε να ζήσουμε;
Καθώς ο άνεμος ξαναήρθε
ο ήχος του νερού έχει χαθεί.
Δεν μπορώ ν ακούσω τα βατράχια
τα τραγούδια τους
και η Άννα δεν είναι πια εδώ
στο τρίστρατο
στο σιωπηλό σπίτι
το σπίτι άδειο, μόνο
τα έπιπλα σκεπασμένα με γάζες θανάτου
η Άννα απούσα
μόνο στις φωτογραφίες
και στα αντικείμενα
και οι φωτογραφίες χωρίς ψυχή .
Τα κορίτσια στο πηγάδι του Κλείδωνα γύρευαν το αμίλητο νερό
για να ονειρευτούν τον έρωτα τους
εμείς τον έρωτα πίσω αφήσαμε
σε μητροπόλεις
σε αποστάσεις
σε τηλεοράσεις με ειδήσεις πολέμων
και το νερό στα πλαστικά μπουκάλια .
Περπατήσαμε στο ποτάμι που είχαν τσιμεντώσει
τρεις γυναίκες μέσα στο ξερό ποτάμι που αναζητούν το αμίλητο νερό
σε μια άνυδρη εποχή
το ποτάμι έχει χαθεί
Και η Άννα μαζί με τις νύμφες και τον Πάνα ξεπροβάλει
στα πέτρινα μονοπάτια .
Εκείνη τη νύχτα έβρεχε ακατάπαυστα
το νερό χτυπούσε στο τζάμι και στους τοίχους του σπιτιού
όλη τη νύχτα
είχε υψωθεί ένα ποτάμι στο μονοπάτι
βγήκα έξω στο νερό απροφύλαχτη
μουσκεύτηκε ολόκληρη
η θάλασσα στο βάθος ριγούσε
ονειρεύτηκα το σώμα μου μέσα στο νερό
σε μια διαφορετική ζωή
τυλιγμένο με φύκια
και άνθη της θάλασσας
τα ψάρια ζούσαν κοντά μου
κι ήσουν ψάρι άνθρωπος.
Tο νερό στο Αιγαίο πνίγει ανθρώπους
κυρίως γυναίκες και παιδιά
σήμερα πνίγηκαν
το λιμενικό βούλιαξε πάλι μια βάρκα
η θάλασσα γέμισε αίμα και σάρκα
το νερό που κολυμπάμε
το νερό που αγαπάμε
στο Αιγαίο
στις Κυκλάδες
στο νησί.
Eκεί οι νύμφες ακόμη βρίσκονται ελεύθερες
σε τελετές νερού
νύμφες κόρες του ουρανού
που έγιναν από το αίμα του που έσταζε στη γη
ανάμεσα στα δέντρα και στα νερά ζουν
νύχτα-μέρα ερωτοτροπούν μεταξύ τους
Στη φλεα έχει αγριοκάτσικα
το νερό το αποθήκευαν σε πιθάρια
Μπορούν οι σχέσεις γυναικών να είναι ως το απαλό τρίχωμα της γάτας
της γάτας -αλεπούς;
Μπορούν ν αγκαλιάζονται μέσα στο νερό
να ερωτεύονται- να ονειρεύονται;
Ο ήχος του ανέμου
τα άδεια σπίτια
Oι φωνές της θάλασσας
μπαίνουν στο υπογάστριο μου
μετά τις ακούω στην καρδιά μου
φωνές του Αιγαίου
η ηδονή του ανέμου
η ηδονή των κυμάτων της θάλασσας .
Τα πουλιά είναι από τη φύση τους τα ευτυχέστερα πλάσματα του κόσμου
Ιδιαίτερα τα πουλιά που ζουν στις Κυκλάδες
Συνήθως μεταναστευτικά πουλιά
Λες να μαστέ ένα από αυτά;
Πουλί γυναίκα .
Λενού Τζι
Εμείς όπως τα οπωροφόρα δέντρα
Το τοπίο που περπατήσαμε σήμερα
ήταν ως ουτοπία
το βλέπει ο άνεμος και η θάλασσα
με πηγές και στέρνες και αυλάκια
το νερό κυλούσε
κι εμείς όπως τα οπωροφόρα δένδρα
τα σώματα μας γυμνά στο λιθόστρωτο
πάνω από τη θάλασσα
εμείς εδώ
σ’ ένα όνειρο ζούσαμε
άλλοι αλλού τον πόλεμο ετοίμαζαν
με όπλα, στρατιώτες, μαχητικά και βιασμούς
εμείς ανάμεσα σε πηγές,πορτοκαλιές ,και ροδιές
με τη Σαπφώ δίπλα μας
να χαμογελάει
ένα χορό ξεκινούσαμε.
Λενου Τζι
Σιωπηλό́ περπάτημα στη λίμνη Κάρλα.
Μια τελετουργία για τη φροντίδα το μοίρασμα για την σύνδεση μας με τη γη
Ταξίδι ανάμεσα στις λιμνόπετρες
Περπατήσαμε σιωπηλά
με γυμνά πόδια
πάνω σε βότσαλα
άγρια χόρτα και πέταλα αμυγδαλιών
τα πρόσωπα μας βαμμένα
κοιτούσα τα μάτια σου από το μέλλον
κι ήθελα να χαϊδέψω
τα μακριά μαλλιά σου
να φιλήσω τα γυμνά δάχτυλα των ποδιών σου
ο πόνος στα πόδια
το άγγιγμα στις λιμνόπετρες
στα πέταλα λουλουδιών
ήταν γλυκός
απέραντη ευδαιμονία
καθώς το σώμα αφουγκραζότανε
και το αίμα έσταζε…
τα ζώα κατέβηκαν από τα μαντριά για τη βοσκή
μόνο ως εδώ τώρα
απαγορευόταν οι διαδρομές
τα ταξίδια στο Γράμμο
τα είχαν φυλακίσει στα μαντριά…
το κλάμα του βοσκού ήταν ανείπωτο..
αγκαλιάζαμε στα δέντρα
σκαρφαλώναμε στα κλαδιά τους
το σώμα μας διαμελισμένο ανάμεσα στα κλαδιά
τα δέντρα είχαν σώματα και καρδιά
ξαπλώσαμε στο έδαφος
τα άνθη μπλέχτηκαν στα μαλλιά μας
το πέταγμα των πουλιών στη λίμνη
ακούσαμε την εσωτερική μας φωνή
για τη γη που δεν πονέσαμε και εγκαταλείψαμε.
Οι κόκκινες αγελάδες διασχίζουν την όχθη
τα πουλιά πλησιάζουν τον κύκλο των πλασμάτων στη λίμνη
άγγιξα το χέρι σου
κι έκοψα μετά το ψωμί
ήταν μόνο μια φέτα ζυμωτό ψωμί.
Σε σκέφτομαι αυτές τις μέρες
είσαι εκεί
κάπου μακριά
πίσω από τη θάλασσα
αναρωτιέμαι αν θέλω να ρθω κοντά σου
ή προτιμώ να βρίσκομαι εδώ ανάμεσα στα κλαδιά και τα άνθη
και τις λιμνόπετρες.
Τι μπορούμε να θυμηθούμε από τα δέντρα ;
τι μπορούμε να θυμηθούμε από τα άνθη ;
Τι μπορούμε να θυμηθούμε από τα πουλιά;
από τη λίμνη;
Από τη γη που δεν πονέσαμε ;που εγκαταλείψαμε;
Από εκείνες τις μέρες μαζί
που τα σώματα τραγουδούσαν καθώς αγγιζόντουσαν;
άνθη αμυγδαλιάς στο αίμα μας κυλούσαν…..
Λενού Τζι
Τι μπορούμε να διδαχτούμε από τα ζώα τι μπορούμε να διδαχτούμε από τα δέντρα; τι μπορούμε να διδαχτούμε από τα πουλιά ;
Η Φοίβη Γιαννίση μας οδήγησε στο μαντρί με τις αίγες. Είναι υποχρεωτικό να είναι κλεισμένα στο μαντρί. Δεν επιτρέπεται να τους κάνουν εμβόλιο. Παλιά τα πήγαιναν από εδώ στο Γράμμο.Ήταν ευτυχισμένα. Τώρα πρέπει να τα σκοτώσουν αν αρρωστήσουν και να τα θάψουν έξω από το μαντρί…στο μαντρί ζούμε τις τελευταίες ανάσες τους, τα τελευταία βελάσματά τους. Ο καπιταλισμός -η πατριαρχία πλέον κάνει τα πάντα για το κέρδος. Θέλουν τη βιομηχανοποίηση της κτηνοτροφίας από ξένες εταιρείες. Τα μαντριά είναι στο τέλος τους. Οι βοσκοί απελπισμένοι. Κι εμείς..
Κατόπιν κάναμε το Σιωπηλό Περπάτημα στις Αμυγδαλιές με γυμνά πόδια δίπλα στη λίμνη Κάρλα για να αισθανθούμε τη γη , το αγκάλιασμα των δέντρων – σκαρφαλώσαμε στα δέντρα -τα σώματα μας τα σώματα των δέντρων -μαζί -ξαπλώσαμε στο έδαφος που ήταν γεμάτο άνθη -άνθη αμυγδαλιάς και βότσαλα από τη λίμνη.
Το πέταγμα των πουλιών στη λίμνη . Μπορούμε εδώ να ακούσουμε την εσωτερική μας φωνή. Ν αφουγκρασθούμε το νερό της λίμνης να πονέσουμε περπατώντας με γυμνά πόδια στη γη. Τη γη που πονέσαμε που εγκαταλείψαμε.
Οι κόκκινες αγελάδες διασχίζουν την όχθη. Δίνουμε τα χέρια σε κύκλο μιλάμε σε διαφορετικές γλώσσες, κόβω το ψωμί, μοιράζω το ψωμί. Ήταν μια τελετουργία για το νερό ,για τη φροντίδα, για το μοίρασμα, για τα κοινά.
Το νερό παραμένει ισχυρός φορέας ιστοριών αν και τα δοχεία- έχουν αδειάσει. Στη θεωρία του Σακιδίου στη Φαντασία της Ursula Le Guin (1986)τονίζει την ανάγκη να απομακρυνθούμε από τους κυρίαρχους πατριαρχικούς τρόπους αφήγησης ιστοριών μέσω του άνδρα ήρωα και των όπλων του και να δώσουμε προσοχή στα δοχεία πράγματα που περιέχουν κάτι άλλο. Σ αυτή την περίπτωση ας δούμε τη λίμνη ως ένα δοχείο καθώς και τα ιδία τα σώματα μας και ν αφουγκρασθούμε τις ιστορίες.
«Είμαστε σώματα νερού», νερό που ρέει από το ένα σώμα στο άλλο, από το ένα είδος στο άλλο .
Ευχαριστώ την Ασπασία Κουζούπη και την Ανθή Κοσμά και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας .
Ευχαριστώ τα φοιτητά που συμμετείχαν της Αρχιτεκτονικής σχολής του Βόλου ,της Καλών Τεχνών του Μπορντώ των Βρυξελών, ευχαριστώ τα καθηγητά και ιδιαίτερα τη Μαντλεν Ακτύπη.
Λενού Τζι Μάρτιος 2026
[1] Στο ίδιο.
[2] Από κουβέντες, στο νησί.
[1] Κείμενο δημοσιευμένο στον ιστότοπο flea.ghost.io.
[2] Βλ. Astrida Neimanis, Bodies of Water, Bloomsbury, Λονδίνο & Νέα Υόρκη, 2017.
[3] Νικόλαος Γ. Προμπονάς, Χρηστικό σιφνιακό γλωσσάριο, έκδοση Δήμος Σίφνου / Πολιτιστικός Σύλλογος Σίφνου, Αθήνα, 2019.
[4] Αντώνης Τρούλλος, Μαρμάρινες παλιές Κρήνες – Βρύσες, Πηγές – Πηγάδια – Μαγγανοπήγαδα & Νερόμυλοι της Σίφνου, χ.τ., 2007, σ. 20.
[5] Μαζί με την Evemar Rossiter Lopes και τον Γιώργο Ντοκόπουλο.
[6] Στο ίδιο, σσ. 20-23.
[7] Στο ίδιο, σ. 43.
[8] Νικόλαος Γ. Προμπονάς, ό.π..