Γυναικεία Υπόθεση ΙΙ, Θάλαμος 451 / “Έγκλεισμοί” Δρομοκαΐτειο Ψ.Ν.Α.

Συμμετοχή στην έκθεση “Εγκλεισμοί”
Επιμέλεια: Δημήτρης Τρίκας
Δρομοκαϊτειο Ψ.Ν.Α., Διάρκεια έκθεσης: 11.11 – 18.12 

 

Γυναικεία Υπόθεση ΙΙ, Θάλαμος  451 

Εκείνες οι γυναίκες

χωρίς νησί

δίχως σπίτι

στα άνθη κατοικούν

και στον άνεμο Περισσότερα…

Η Αθήνα σε κίνδυνο. Η ματωμένη πόλη

«Ξέραμε ότι θα συνέβαινε» H θάλασσα της ηρεμίας Emily St.John Mandel

Γράφοντας από το περιθώριο ως πεδίο επιλογής, ως θηλυκότητα, ως ένα πεδίο από το οποίο μπορώ να αντικρύσω την πόλη διαφορετικά  για την δημιουργία ενός αντιηγεμονικού λόγου θηλυκοτήτων στην πόλη. Η βία και ο φόβος αυξάνονται, και σε αυτή τη συνθήκη ως θηλυκότητες είμαστε ανυπεράσπιστες σε μια πόλη που εξευγενίζεται που το σώμα της κυριαρχείται από έναν βίαιο λόγο, πατριαρχικό. Ως θηλυκότητες αντιμετωπίζουμε προβλήματα περπατώντας στην πόλη ιδιαίτερα τις νυχτερινές ώρες, επίσης κυριαρχεί μια βίαιη συνθήκη στους χώρους της, ενώ λείπουν οι χώροι θηλυκοτήτων, όπου το σώμα μας να αισθάνεται ελεύθερο, αρμονικά.

Αντ’ αυτού καλούμαστε ως αρχιτεκτόνισσες, ως θηλυκότητες και ως κάτοικοι  να υπερασπιστούμε την κατοικία, τα αστικά κενά, τον δημόσιο χώρο, τη ζωή και τη μνήμη της πόλης Αθήνας. Όλες εκείνες τις μικρές βιοτεχνίες, εργαστήρια, καταστήματα μικροεμπορίου, κατοικίες σχεδόν αόρατες που τώρα πλέον με μεγάλη ταχύτητα εξαφανίζονται. Και δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με έναν επενδυτή, αλλά με ένα οργανωμένο σχέδιο gentrification στο οποίο συμμετέχει ο δήμος της Αθήνας, οι μεγάλες επενδυτικές εταιρείες συχνά ξένου κεφαλαίου και οι δυνάμεις καταστολής.

Η Αθήνα αλλάζει, μεταμορφώνεται, κινδυνεύει.

Μια πόλη πορώδης, όπως είχε χαρακτηρίσει ο Walter Benjamin την Νάπολη (1924), ήταν η Αθήνα, πόλη με έντονα χαρακτηριστικά της Μεσογείου με αστικά κενά, με πολλές διαφορετικές χρήσεις στο κέντρο της, πόλη -πέρασμα στο ταξίδι των μεταναστών, με καταλήψεις, με χώρους μυστικούς, μυρωδιές, εκπλήξεις, αυτοσχεδιασμούς στην καθημερινότητα…

Τώρα μετασχηματίζεται για να μετατραπεί σε μια πόλη των ξενοδοχείων και των AIRBNB.  Οι παλαιές χρήσεις δεμένες με μια μεσογειακή πόλη, αλλά και με μια πόλη στο μεταίχμιο, πόλη ρευστή των επιθυμιών και των αισθήσεων εξαφανίζονται. Ο Γιώργος Μαρνελάκης στο κείμενό του «Η επίμονη σωματικότητα  της οδού Αθηνάς» (Στενές επαφές φύλου, σεξουαλικότητας και χώρου, FUTURA-ΕΜΠ) μιλά για «εκείνες τις χρήσεις που είναι άμεσα συσχετισμένες με το σώμα μας και τις απολαύσεις του – χρήσεις που εξαφανίζονται μια προς μια, κάτω από τον οδοστρωτήρα της «ανάπλασης» της οδού Αθηνάς που  προχωρά σε ταχύτατους ρυθμούς….αυτή η έντονη σωματικότητα των δραστηριοτήτων αυτών σε συνδυασμό με τον πλεονασματικό τους χαρακτήρα είναι που τις κάνει ιδιαίτερα επισφαλείς στις βλέψεις της ανάπλασης και ταυτόχρονα επίμονα ανθεκτικές απέναντι της.»

Το σχέδιο gentrification με σκληρούς όρους μαστίζει την Αθήνα από άκρη σε άκρη, και σχετίζεται με την ανάπλαση της πλατείας Εξαρχείων, τους πλειστηριασμούς, την έφοδο στην κατάληψη στέγης στα Προσφυγικά.Επιδίωξη είναι να αποκλειστεί από την πόλη με τις πιο βίαιες μεθόδους, κάθε εδαφικοποιημένη κοινότητα στην Αθήνα και στα αστικά κενά της.

Η πλατεία Εξαρχείων είναι μια  πλατεία της Αθήνας που συνδέεται με τη ζωή, αλλά και τη σύγχρονη μνήμη της πόλης. Για πολλά χρόνια υπήρξε τόπος επιθυμιών, μιας χαλαρής διαφορετικής ζωής, και συνδέθηκε με τα κινήματα της. Η «πλατεία» είναι ένας κοινός χώρος και ένα σημείο αναφοράς. Ο σταθμός του μετρό θα μπορούσε ή να μη γίνει καθόλου, καθώς η περιοχή καλύπτεται από τους σταθμούς της Ομόνοιας και της πλατείας Βικτωρίας, ή να γίνει σ ένα άλλο σημείο της πόλης (π.χ. κοντά στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) .Είναι φανερό γιατί έχει επιλεχθεί το συγκεκριμένο σημείο, για να μπορέσει το σχέδιο gentrification με κέντρο την πλατεία να εφαρμοστεί σε όλη την περιοχή, και να σβήσει κάθε μνήμη από αυτό που προϋπήρξε. Πολλά ανθρώπινα σώματα της Αθήνας υπερασπίζονται την πλατεία, το παρελθόν και το παρόν της. Αντιστέκονται στο σχέδιο εξευγενισμού, στην κοπή των δέντρων, στην απομάκρυνση του αγάλματος. Αποτελεί η πλατεία ένα πεδίο μάχης για τα δικαιώματα στην πόλη.

Καθημερινά κόσμος χάνει το σπίτι του εξαιτίας των υψηλών ενοικίων, των πωλήσεων διαμερισμάτων και πολυκατοικιών σε επενδυτικές εταιρίες αλλά και των πλειστηριασμών. Στον τύπο αναφέρθηκε ότι έως τις 30 Δεκεμβρίου έχουν προγραμματιστεί να γίνουν 5004 ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί πολλοί εκ των οποίων αφορούν πρώτη κατοικία. Στις 21 Νοεμβρίου γίνεται έφοδο στο σπίτι της Ιωάννας Κολωβού στη περιοχή Ζωγράφου, για να της πάρουν το σπίτι της για 15.000 ευρώ. Ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης ξέσπασε και την υπερασπίστηκε.

Την Τρίτη 22 Νοεμβρίου πάνοπλες δυνάμεις της αστυνομίας εισέβαλαν δυο φορές στην γειτονιά των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας-κατάληψη στέγης αυτό οργανωμένη κοινότητα  ντόπιων, μεταναστών και προσφύγων – κακοποιούν και συλλαμβάνουν αναίτια 78 ανθρώπους, ανάμεσα τους τον φωτορεπόρτερ Νίκο Πηλό. Εκκενώνουν το 6ο κτιριακό μπλοκ των Προσφυγικών, ενώ φωτογραφία στο Twitter δείχνει ανθρώπους γονατιστούς  στημένους με το πρόσωπο στον τοίχο και δεμένους πισθάγκωνα, έξω από το  κτίριο.

Σε κείμενo τους οι 78 συλληφθέντες ζητούν να «στηριχθεί έμπρακτα η κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών. (11 χρόνια κατάληψη) «Είμαστε καλά και στέλνουμε σινιάλο αλληλεγγύης στους εκτός των τειχών, με το πρόταγμα να στηριχθεί έμπρακτα η κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών. Κυβέρνηση και κράτος επανέφεραν τα σχέδια επίθεσης στις καταλήψεις στο δημόσιο διάλογο και πρακτικά. Από τη δική μας πλευρά, σχεδόν εκατό άτομα, διαμένοντα και μη, αλληλέγγυοι/ες/α γνωστοί και άγνωστες, επιλέξαμε να σταθούμε απέναντι στην εισβολή υπερασπιζόμενοι/ες/α τα σπίτια του αγώνα.» …«Αυτό που μας έμεινε είναι η αλληλεγγύη που δεχθήκαμε από αρκετό κόσμο, όπως και το ότι ζήσαμε ξανά τον τρόμο με νέα επίθεση, βγαίνοντας από το δικαστήριο», καταλήγουν.

 Ο Ν. Πηλός που συνελήφθη γράφει «Εργάζομαι πάνω από 30 χρόνια σε όλο τον κόσμο, καλύπτοντας πολλές φορές γεγονότα σε εμπόλεμες ζώνες. Ο τρόπος που δουλεύουμε στο πεδίο έχει κανόνες και διέπεται από κώδικα δεοντολογίας, όπως υπάρχουν και συγκεκριμένοι κανόνες που οφείλουν να ακολουθούν όχι μόνο οι ένστολοι κάθε χώρας, αλλά ακόμα και οι αντιμαχόμενες πλευρές σε μια σύρραξη απέναντι στους ανθρώπους του Τύπου».

Τα γεγονότα τρέχουν και είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που το σχέδιο gentrification  θέτει σε κίνδυνο είναι ό,τι με πολύ κόπο απέκτησε αυτή η πόλη, και οι υποστηρικτές του δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν μεθόδους που θυμίζουν άλλες εποχές και άλλους τόπους. Το ερώτημα είναι, πώς εμείς απαντάμε; Πώς υπερασπιζόμαστε την πόλη και τον χώρο; Πώς ως θηλυκότητες υπερασπιζόμαστε τις κοινότητες, τους φτωχούς της πόλης, τις θηλυκότητες της πόλης, πώς εναντιωνόμαστε στη βία και σε αυτό το μεγάλο σχέδιο gentrification; Πώς μπορούμε να παράγουμε χώρους με σωματικότητα, χώρους με άνθη και δέντρα, με νερό και συναισθήματα, χώρους για εμάς;

Ελένη Τζιρτζιλάκη

Nomadikiarxitektoniki.net

 

 

 

Ψηφιακό Αρχείο Ελληνίδων Aρχιτεκτόνων. Οι αόρατες που γίνονται ορατές. Για μια ενσώματη αρχιτεκτονική;

Η εισήγηση διαβάστηκε στην ημερίδα Ψηφιακό Αρχείο Ελληνίδων Αρχιτεκτόνων 1923-1981 που πραγματοποιήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2022 από τον ΣΑΔΑΣ τμήμα Αττικής στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΤΕΕ https://www.femarch.gr/tzirtzilaki/

 

 Η αγάπη είναι η τελευταία σου ευκαιρία

Ξεκινάω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Κλαρίσα Πίνκολα Εστές από το «Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους»  σελ. 20, που νομίζω ταιριάζει στην περίπτωση:

“Πόσες φορές δεν την καταπιέζουν και πάντα καταφέρνει να ορθώσει κεφάλι. Πόσες φορές δεν την κηρύσσουν παράνομη, δεν την καταπνίγουν δεν την πετσοκόβουν, δεν την αποδυναμώνουν, δεν την βασανίζουν, δεν την παρουσιάζουν ως επίφοβη, επικίνδυνη τρελή δεν την υποτιμάνε με χίλιους τρόπους.. Κι όμως αυτή αναδύεται έτσι ώστε ακόμα και η πιο ήσυχη η πιο μετρημένη γυναίκα να κρατά μια μυστική γωνιά αποκλειστικά για αυτή….γνωρίζει ενστικτωδώς ότι μια μέρα θα υπάρξει μια ρωγμή, ένα άνοιγμα ότι θα έχει την ευκαιρία να δραπετεύσει.” Περισσότερα…

Εγκλεισμοί – Εικαστική έκθεση στο Δρομοκαϊτειο Ψ.Ν.Α

Εικαστική Έκθεση, Performances, Δημόσιο Πρόγραμμα

Επιμέλεια: Δημήτρης Τρίκας
Χώρος διεξαγωγής: Δρομοκαϊτειο Ψ.Ν.Α./
Κτήρια: Δάφτσειο, Τυπογραφείο, Άγιος Ισίδωρος. Διεύθυνση: Ιερά Οδός 343/ Χαϊδάρι.

Διοργάνωση: ΑΜΚΕ Ρίζες Πολιτισμού
Εγκαίνια: 11/11/2022 (16.00- 21.00/ Χαιρετισμοί 19.00) Διάρκεια: 11/11/22 μέχρι 18/12/22
Ημέρες λειτουργίας: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή Ώρες λειτουργίας 15.00- 20.00

Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες:

Δημήτρης Αντωνίτσης, Χλόη Ακριθάκη, Δημήτρης Αληθεινός, Κατερίνα Αποστολίδου, Ιλεάνα Αρναούτου, Κωστής Βελώνης, Μπάμπης Βενετόπουλος, Αντώνης Βολανάκης, Πόκα Γιο + εργαστήριο ΑΣΚΤ, Βαγγέλης Γκόκας, Θωμάς Διώτης, Μάρκος Ευλογημένος, Μαίρη Ζυγούρη, Κάπτεν, Νικομάχη Καρακωστάνογλου, Χάρης Κοντοσφύρης, Νίκος Κολιόπουλος, Καλλιόπη Λεμού, Μαρία Λοϊζίδου, Μαρία Λουίζου, Ναταλία Μαντά, Μάρω Μιχαλακάκου, Βασίλης Μπακάλης, Μάνια Μπενίση, Βάλλυ Νομίδου, Άγγελος Παπαδημητρίου, Άννα Παπαέτη, Ηλίας Παπαηλιάκης, Νίνα Παπακωνσταντίνου, Άρτεμις Ποταμιάνου, Πάνος Προφήτης, Πηνελόπη Πετσίνη, Ρεντούμης Δημήτρης, Μάριος Σπηλιόπουλος, Γιώργος Τσεριώνης, Ελένη Τζιρτζιλάκη, Κώστας Τσώλης, Σωκράτης Φατούρος, Αλέξης Φιδετζής, Δημήτρης Χαλάτσης, Δέσποινα Χαριτωνίδη, Κώστας Χριστόπουλος, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης. 

Performances:

Φίλιππος Βασιλείου, Στάθης Γράψας/ Αλέξανδρος Βουτσινάς, Γιάννης Μήτρου, Σάββας Στρούμπος/ Έλλη Ιγγλίζ/ Άννα Μαρκά-Μπονισέλ, Φίλιππος Τσιτσόπουλος.

Περισσότερα…

ΛΟΦΟΙ ΚΑΙ ΠΕΔΙΑ: Σύντομες φωνές (Short talks) για τη ζωή μας στην πόλη. ‘Εχεις προσπαθήσει ποτέ να κρυφτείς; (εργαστήριο)

ΛΟΦΟΙ ΚΑΙ ΠΕΔΙΑ

11-16 Μαΐου 2022περφόρμανς – εργαστήρια – συζητήσεις – αναγνώσεις – περίπατοιΛόφος Φιλοπάππου / Πεδίο Άρεως /Λόφος Στρέφη / Λόφος Λυκαβηττού /Πεζόδρομος Πολυτεχνείου / ΤΟ ΟΧΤΩ

 

Ένα περιπατητικό δημόσιο πρόγραμμα σε λόφους και πεδία της Αθήνας μας καλεί να αναρωτηθούμε από κοινού για τις εφήμερες κατοικήσεις του δημόσιου χώρου στη σημερινή συγκυρία, για τις δυνατότητες παρέμβασης, αντίστασης και χαράς. Να τοποθετηθούμε απέναντι στις νέες αστικές γεωγραφίες και ηγεμονίες που δημιουργούνται, αλλά και να αναλογιστούμε τη σχέση της τέχνης με την ψυχική υγεία, της αρχιτεκτονικής με την παιδαγωγική, της ποίησης με την αστική συνθήκη. Ένα κάλεσμα για αυθόρμητες και συλλογικές εξερευνήσεις σε δημόσιους και ενδιάμεσους χώρους της πόλης.
Περφόρμανς, δράσεις, εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες, συζητήσεις, αναγνώσεις, πικ νικ, περίπατοι δημιουργούν μια εφήμερη παρέμβαση σε λόφους και πεδία της Αθήνας, μια πρόσκληση για συνευρέσεις και συνεχείς εξερευνήσεις των ορίων και των χρήσεων του συλλογικού χώρου της πόλης.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΜΑΪΟΥ 2022

5:00 – 8:00 μμ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ

Σύντομες φωνές (Short talks) για τη ζωή μας στην πόλη. ‘Εχεις προσπαθήσει ποτέ να κρυφτείς; (εργαστήριο)
Ιδέα & εκτέλεση: Ελένη Τζιρτζιλάκη
Σημείο συνάντησης: Είσοδος του πάρκου από Αλεξάνδρας, στο άγαλμα της Αθηνάς. Το εργαστήριο αφορά κυρίως γυναίκες και τις ιστορίες τους στον δημόσιο χώρο και στα κοινά στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Πεδίον του Άρεως. Σας προσκαλούμε να διηγηθείτε ιστορίες που έχετε ζήσει στην πόλη, στους δρόμους, στις πλατείες και στα αστικά κενά της Αθήνας, αλλά και σε χώρους των κοινών όπως σε καταλήψεις, στέκια, community gardens, κλπ. Τι προβλήματα αντιμετωπίζετε όταν περπατάτε την ημέρα, τη νύχτα; Είναι η ζωή μας πολλές φορές οριακή στην πόλη; Πώς διεκδικούμε τα δικαιώματά μας; Πώς αντιδρά το σώμα μας; Ποιες είναι η ρωγμές και τα τραύματα που προκύπτουν στον δημόσιο χώρο; Αντιμετωπίζουμε βία;
Η Αθήνα πώς επιδρά σήμερα; Ένα από τα συνθήματα που ακούγεται σε φεμινιστικές διαδηλώσεις είναι “ο δημόσιος χώρος δεν είναι των αντρών / να κόψουμε τη φόρα όλων των σεξιστών”. Πως αυτό εφαρμόζεται στην πράξη;
Πως χαρτογραφούνται οι εμπειρίες μας στην πόλη; Ποια η σημασία των συλλογικών υποκειμένων για τα δικαιώματα στον δημόσιο χώρο;
Θα διερευνήσουμε τα θέματα αυτά στο Πεδίον του Άρεως – στην περιοχή του εργαστηρίου μέσα από μία χαρτογράφηση – περιπλάνηση.
Το εργαστήριο βρίσκεται στο πλαίσιο θεματικών που αφορούν το φύλο, τον εκτοπισμό, το τραύμα, τη βία, την ξενότητα, την επιβίωση, τα δικαιώματα στην πόλη και στον χώρο, τα κοινά σε σχέση με το φύλο.

*Περιορισμένος αριθμός συμμετεχόντων. Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο e-mail: 8eightathens@gmail.com και η επιβεβαίωση θέσης.

Home as Textile – Victoria Square Project

Art Book Presentation

Home as Fabric 

By Eleni Tzirtzilaki

 

Performance | Discussion | Exhibition, Saturday, April 9 2022, 18.00, Victoria Square Project

Victoria Square Project invites you on Saturday, April 9 2022, at 18:00, to the presentation of “Home as Fabric” Art Book, by Eleni Tzirtzilaki.

The “Home as Fabric” cultivates a discussion around the conditions of gender-based violence, vulnerability, alienation, displacement and war through the eyes of women of different backgrounds and generations. Through the presentation of the art book at VSP, Eleni Tzirtzilaki seeks to share what she heard, discussed, shared and experienced from the beginning of the project in 2015 until today, which are collected in the homonymous art-book. On this occasion, the videos “A woman: Kate”, “Walking Action – Performance Sifnos 2012” and the collective “Map-fabric” will also be presented. 

The presentation of the project will last until April 16, 2022. It will begin with a performance by Eleni Tzirtzilaki and Danai Manolesou and a discussion, during which the architect and visual artist will discuss with Sevastiana Konstaki, architect-visual artist and designer of the publication, and Sevie Tsampolla, art historian and curator, about the journey she went through since 2015 and a series of matters arising from this experience. Niovi Zarampouka- Chatzimanou, VSP Director, will coordinate the discussion. The participants of the project will attend the discussion.

Περισσότερα…

Το Σπίτι ως Ύφασμα – Victoria Square Project

Παρουσίαση Art Book

Το Σπίτι ως Ύφασμα

της Ελένης Τζιρτζιλάκη

 

Περφόρμανς | Συζήτηση | Έκθεση, Σάββατο 9 Απριλίου 2022, Victoria Square Project, 18.00

Το Victoria Square Project (VSP) σας προσκαλεί το Σάββατο 9 Απριλίου 2022 στις 18:00 στην παρουσίαση του art book «Το Σπίτι ως Ύφασμα» της Ελένης Τζιρτζιλάκη.

«Το Σπίτι ως Ύφασμα» ανοίγει τη συζήτηση για τις συνθήκες της έμφυλης βίας, της ευαλωτότητας, της αποξένωσης, της μετακίνησης και του πολέμου μέσα από τα μάτια γυναικών με διαφορετικές καταβολές, καταγωγές και γενιές. Μέσα από την παρουσίαση του art book στο VSP η Ελένη Τζιρτζιλάκη επιδιώκει να παρουσιάσει όσα άκουσε, συζήτησε, μοιράστηκε και έζησε από την έναρξη του πρότζεκτ  το 2015 μέχρι και σήμερα, τα οποία συγκεντρώνονται στο ομώνυμο art-book. Με την ευκαιρία αυτή, θα παρουσιαστούν, επίσης, τα βίντεο «Μια γυναίκα: Κατέ», «Περιπατητική Δράση –Performance Σίφνος 2019» καθώς και ο συλλογικός «Χάρτης-ύφασμα».

Η έκθεση του πρότζεκτ θα διαρκέσει έως τις 16 Απριλίου 2022 και θα ξεκινήσει με μία περφόρμανς με την Ελένη Τζιρτζιλάκη και την Δανάη Μανωλέσου αλλά και μία συζήτηση γύρω από το ταξίδι της αρχιτέκτονος εικαστικού από το 2015 και μια σειρά από θέματα που προκύπτουν από αυτό ανάμεσα στην ίδια και την Σεβαστιάνα Κωνστάκη, αρχιτέκτονα-εικαστικό και designer της έκδοσης, και τη Σέβη Τσάμπαλλα ιστορικό τέχνης- επιμελήτρια και συνεργάτη στο πρότζεκτ. Συντονίστρια της συζήτησης θα είναι η Νιόβη Ζαραμπούκα-Χατζημάνου, διευθύντρια του VSP. Στη συζήτηση θα λάβουν μέρος και οι συμμετέχοντες του πρότζεκτ. Περισσότερα…

Για την κοινότητα. Για τον συμμετοχικό σχεδιασμό.

Η ανάγνωση έγινε στον δημόσιο χώρο έξω απο το σχολείο στο συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών  στον Ταύρο .

Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την πρόσκληση της Ασπασίας Kουζούπη στο  εργαστήριο Σχεδιάζοντας τη  συνύπαρξη με τα Μακρά Τείχη στην επιφάνεια της πόλης, στο συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών στην θέση των πρώην Φυλακών Συγγρού/Σεπτέμβριος 2021

Όπως μας λεει ο Lefebvre :Η πόλη είναι ενας δυναμικός κοινωνικός χώρος σε μετασχηματισμό.«…αλλάζει  όταν η κοινωνία στο σύνολό της αλλάζει.Ωστόσο οι μετασχηματισμοί της πόλης δεν είναι παθητικά αποτελέσματα της κοινωνικής σφαιρικότητας,των τροποποιήσεων της.

Η πόλη εξαρτάται επίσης οχι λιγότερο ουσιαστικά απο σχέσεις αμεσότητας,απο τις απευθείας σχέσεις μεταξύ προσώπων και ομάδων που συνθέτουν την κοινωνία..» Περισσότερα…

Μανιφέστο. Ας υπερασπιστούμε το εύθραυστο τοπίο της Σίφνου των Κυκλάδων.

ΚΥΚΛΑΔΕΣ / ΣΙΦΝΟΣ
Aς υπερασπιστούμε το εύθραυστο χειροποίητο τοπίο της Σίφνου –των Κυκλάδων.

 

Ενάντια στην καταστροφή του Περιβάλλοντος /γραφές για ένα Μανιφέστο για τις Κυκλάδες για την καταστροφή του περιβάλλοντος .

Γράφτηκε το Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2021 για τη Σύνοδο του ΟΗΕ για το Κλίμα (Cop26) στη Γλασκώβη όταν πολλοί ανθρωποι διαδήλωσαν εναντια στη καταστροφή του περιβάλλοντος.

Το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ διαβάστηκε στην παράσταση “Σε ποιόν ανήκει η γη ;”  Ομάδα οχι Παίζουμε  Urban Dig Project,,στο θέατρο Σημείο.  

Ως αρχιτέκτονας καλλιτέχνης που ζω στις Κυκλαδες ,που αγαπώ και αφουγκραζόμαι τα νησιά των Κυκλαδων τη γη τον άνεμο και το νερό τους  και που το εργο μου εμπνέεται απο αυτά τα χειροποίητα και εύθραυστα νησιά του Αιγαίου που κυκλώνουν τη Δήλο, και που τα βλέπω να καταστρέφονται απο τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού δηλώνω: Περισσότερα…

Η θεση της γυναίκας στη σύγχρονη τέχνη.

Ελένη Τζιρτζιλάκη ,Σίφνος /Οκτώβριος 2021

 

“Είμαστε οι εγγονές των μαγισσών που δεν μπορέσατε να κάψετε”

Silvia Federici,Το κυνήγι των μαγισσών χθες και σήμερα.

 

Μεγάλωσα μέσα σ ενα βαφείο με βαρέλια με χρώματα και με γυναίκες που έπλεκαν και κεντούσαν με μοναδική φαντασία που είχαν έλθει  απο τη Κρήτη στην Αθήνα,σαν αυτή η ενασχόληση να ήταν η φυγή τους απο την καθημερινότητα κι απ ολα εκείνα που είχαν συμβει στο νησί.

Ο πατέρας μου υπήρξε πολυ τρυφερός άνθρωπος, ήταν κομμουνιστής με ολη τη σημασία,όμως ήταν συχνά απών για μας, αιτία οι εξορίες, η ενασχόληση με τα κοινά,η δική του ζωή κλπ. Διαβαζα ρώσικη λογοτεχνια και ποίηση  απο πολυ μικρή πηγαινα στις πορείες ειρήνης, και το σπίτι μας ήταν πιο πολυ πέρασμα  παρά σπίτι.

Η μητερα μου ήταν  μια δυνατή γυναίκα με πολλά τραύματα, είχα μια δυσκολη σχέση μαζί της, και όταν ο πατέρας μου ήταν αναγκασμένος να κρυβεται την περίοδο της δικτατορίας, ενας άνδρας της οικογένειας είχε παρεμβατική συμπεριφορά απέναντί μου.

Τότε άρχισα να έχω προβλήματα στη λαλιά,στη φωνή. Περισσότερα…

Γυναικεία Υπόθεση

Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου

Ελένη Τζιρτζιλάκη – Αστικές Μυθολογίες

Eπιμέλεια: Μπία Παπαδοπούλου, Άρτεμις Ποταμιάνου

Σιωπηλή Περηπατητική Δράση:Πειραιώς, κοιτώντας τον αρχαιολογικό χώρο και την αρχαία Ιερά Οδό -Ιερά Οδός –Λεωνίδου-Φιλοδήμου. (Performance:Δανάη Μανωλέσου(κίνηση) -Ρούλα Κουβαρά (ηχητικές συνθέσεις)  –Ελένη Τζιρτζιλάκη(ποίηση )- Ερνεστίνα Καρυστιναίου –Ευθυμιάτου (συνεργάτης) -Υδρα Πάρντος (έμπνευση).

Υλικά: δρόμοι, τοίχοι, εγκαταλειμμένα κτίρια,σώματα,μεσοφόρια, υφάσματα,κλωστές, βελόνες,ηχείο,μικρόφωνο,ηχητικά αντικείμενα, κουδούνια προβάτων,κατσικιών,αλόγου…,φωνές,ποιήματα, υλικό αρχείου απο το Δρομοκαϊτειο,ποιήματα, φωτογραφίες, ζωγραφιές, νερό, σπόροι,άνθη,αφίσσα,τσάντα ζωγραφισμένη.

Διάρκεια: 1:30

Η σιωπηλή περηπατητική δράση με performances “Γυναικεία Υπόθεση»  συμβαίνει το μεγαλύτερο μέρος της  στην Ιερα Οδό.Εμπνέεται απο την άγρια φύση της γυναίκας, απο τις δυο θεότητες τη Δήμητρα και την Περσεφόνη και απο τον εγκλεισμό στο Ψυχιατρείο-Δρομοκαϊτειο(βρίσκεται Ιερά Οδό 343),μέσα απο μια προσωπική ιστορία- αλλά και γενικότερα απο την επισφαλή –τρωτή θέση της γυναίκας.

 Έχει αναφορές στις γυναίκες που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα,που συχνά προέρχονται απο την πατριαρχία,απο τη θέση της γυναίκας στην οικογένεια και στην κοινωνία. Περισσότερα…

Η μνήμη της πόλης την περίοδο της πανδημίας

Η Αθήνα είναι μια μεσογειακή πόλη,με δυσανάγνωστες τις μνήμες της σύγχρονης ιστορίας της, καθως η τάση της εξουσίας  είναι να προβληθούν κυρίως τα ίχνη της αρχαίας και της νεοκλασσικής πόλης και οχι αυτό που συναίβει μετά. Μνήμες της πόλης και των κτιρίων της   θρυμματίστηκαν, αφέθηκαν στην εγκατάλειψη.

Παράδειγμα αποτελούν τα Προσφυγικά της Λεοφώρου Αλεξάνδρας που σχετίζονται με την μνήμη των προσφύγων αλλα και με τη μνήμη του εμφυλίου.Αλλο παράδειγμα είναι πολλά απο τα βιομηχανικά κτίρια της πόλης.

Η   σύγχρονη  μνήμη  της Αθήνας  εγγράφεται στο τραυματισμένο σώμα της κυρίως μεσα απο συμβάντα, συναντήσεις  στον δημοσιο χώρο, καταλήψεις. Θα λέγαμε την μνήμη αυτή ευάλωτη και θρυμματισμένη αλλά ορατή . Περισσότερα…

Το γράμμα

Στη μοναξιά και στην ευθραυστότητα των ημερών. Το γράμμα…

 

Αγαπημένη, αγαπημένε,

Βρίσκομαι στη Σίφνο. Ζω στο σπίτι που αισθάνομαι ως καταφύγιο, στο μονοπάτι απέναντι από το εκκλησάκι Ταξιαρχάκι. Tο σπίτι έχει χρωματιστά ανοίγματα που αντικρίζουν τα βουνά και την θάλασσα, έχει κήπο και γάτες.

Είμαι μόνη εδώ. Μου λείπουν οι φίλες μου, οι φίλοι μου. Μου λείπει η τέχνη. Τα νέα έρχονται από μακριά και το μόνο νέο εδώ είναι ο καιρός που αλλάζει.

Ζω στο μοναδικό τοπίο της Σίφνου, που αντέχει – ειδικά Γενάρη μήνα. Το νησί είναι πανέμορφο, έχει κάτι ποιητικό, το φως του Γενάρη, τα γλαροπούλια, τα μονοπάτια καταπράσινα, οι ξερολιθιές, τα περιβόλια, οι ανεμώνες. Περισσότερα…

Ερωτήσεις για την Ελένη Τζιρτζιλάκη

που αφορούν μια έρευνα για ‘νέες’ αναπαραστάσεις της Αντίστασης, του Εμφυλίου, και του Αντάρτικου της δεκαετίας του 1940 στην Ελλάδα

(ερωτήσεις του Γιάννη Μυλωνά).

Τι σου κίνησε το ενδιαφέρον να ασχοληθείς με το αντάρτικο και την Αντίσταση; Θυμάμαι ότι είχες ασχοληθεί με το μεταναστευτικό ζήτημα πριν την έκδοση της Ηλέκτρας το 2015.

Ναι παλαιότερα είχα μια απώθηση με αυτό το ζήτημα.Με το μεταναστευτικό και με την πολη ασχολιομουν καιρό,ηταν και η διδακτορική μου διατριβή γυρω απο αυτο,είχα αισθανθεί οτι γυρω απο το μεταναστευτικό υπήρχε πλεον ενα αδιέξοδο οταν πήγα στη Μόρια στη Μυτιλήνη τη δεύτερη φορά, γιατί η κατασταση ήταν πλεον αφόρητη και ηταν τόσοι οι καλλιτέχνες που εκαναν κατι σε σχέση με αυτό… Το ενδιαφέρον κυρίως ήρθε μετα το αδιέξοδο στη κατάληψη του Εμπρός,με ότι έκανα εκεινη την περίοδο ,με την πόλη και τους ανθρώπους της, με τις ομάδες.Είχα μια πολιτική- καλλιτεχνική προσωπική κρίση -αποφάσισα να πάω στη Κρήτη και να ψαξω την ιστορία της αδελφης της μητέρας μου και να οργανώσω ενα περπάτημα εκει που τη σκότωσαν, στo βουνό.Απο καιρό πριν έκανα περηπατητικές δρασεις στην Αθήνα οπως στην Ακαδημία Πλάτωνος,στον Κηφισσό,στη Μενάνδρου κλπ η και σε αλλες πόλεις οπως στη Ρώμη και ασχολιόμουν με πολιτική τέχνη συμμετέχοντας σε καταλήψεις.Πηγα μόνη μου να βρω αυτή τη τοποθεσία στα Σφακιά μαλιστα με λεοφωρείο και μετά με ταξί ,έμεινα στο ορεινό χωριό Καλλικράτης και προσπάθησα να μάθω απο τους ντόπιους που ακριβως ήταν. Η αντίδραση τους ηταν «τι τα σκαλίζεις». Συνάντησα όμως μια γυναίκα σ ενα καφενείο που μου είπε για τον θείο της που βοηθούσε τους αντάρτες για τις «δυό κοπελλιές» και συγκεκριμένα αυτη την ομαδα, μου είπε και για τη σπηλιά που κρυβόντουσαν και για το πως ζούσαν  … ΟΙ άλλοι ήταν διστακτικοί. Συνάντησα επίσης  στο σπίτι της  κοντα στα Χανιά την Αργυρώ  Πολυχρονάκη και τράβηξα αμέσως το βιντεο. Ήταν η μόνη που ζούσε γυναίκα- αντάρτισσα στη Δυτική Κρήτη και τον Λευτέρη Ηλιάκη (αντάρτη). Πήγα κι έψαξα στα αρχεία στα Χανιά. Ηταν συγκλονιστικά για μενα αυτά που έγραφαν οι  τοπικές εφημερίδες για τη Νίτσα. Ενας καρδιακός φίλος με βοήθησε να κάνω το βιβλίο –φυλαχτό που μοίρασα στην  περιπατητική δράση που ξεκίνησε απο τον Καλλικράτη.Με συνεπήρε  περισσότερο απ ότι νόμιζα αρχικά. (2015

Περισσότερα…

MEMORIA. Γυναίκες στο Βουνό.

AICA Hellas Θεωρήματα 2: Περί Ιστορίας

1 Οκτωβρίου-1 Νοεμβρίου 2020

ΕΜΣΤ, Αίθουσα περιοδικών εκθέσεων (-1)

MEMORIA Γυναίκες στο Βουνό.Τετράδιο 1 Αναγνώσεις ,Τετράδιο 2 Το Ταξίδι ,Υλικό Βίντεο απο τις Δημόσιες Αναγνώσεις.

Επιμέλεια Μπία Παπαδοπούλου

Φωνές μέσα απο τη σιωπή.Στην έκθεση Περί Ιστορίας Θεωρήματα της AICA Hellas  στο ΕΜΣΤ στην Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων βρίσκεται το Εργο μου MEMORIA Γυναίκες στο Βουνό επιμέλεια Μπίας Παπαδοπούλου.Εκει βρίσκονται οι γυναίκες και οι ιστορίες τους .Βγαίνουν απο τη σιωπή χρόνων σε μια σημαντική χρονική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας αυτή της καταδίκης της Χρυσής Αυγής.

Οι 14 γυναίκες είναι οι

Ξένια η Ξενούλα Αθανασάκη,Ανδριανή Καταρτζόγλου,Βαγγελιώ Κλάδου η Βαγγέλα Μαρία,Παγώνα Κοκοβλή Κατερίνα,Μαρία Λεδάκη η Μαρίκα,Κούλα Μαραθάκη,Μαρία Μποράκη-Μαριώ η Μαρίκα Δασκάλα,Ελένη Ξερογιαννάκη,Ελένη Νίτσα Παπαγιαννάκη Ηλέκτρα,Αργυρώ Πολυχρονάκη,Ελευθερία Παπαδογιάννη,Γεωργία Σκευάκη η Σκευογεωργία Αντωνία Τρικουνάκη, Αθηνά Χανταμπή. Περισσότερα…