Author: nomad

Επί-σκεψη Αποτυπώματα στο Έδαφος (Κάτω Τρίτος-Λέσβος)

Αρχαιολογικοί Διάλογοι 2016 /Λέσβος

Παρασκευή, 15-4- 2016

 

Nowadays, the island of Mytilene can be characterized as “Ravaged shore” culminating in the agreement between the European Union and Turkey, the detention centers and the deportations.

I think about the ground as a fertile, hospitable ground that is formed through the inflows and outflows of people who come from other lands, refugees. What are the traces? I think about the bodies of the people who arrive, the camps that are constructed to house the refugees, the camp of Moria, the border guards of Frontex, the people who died and were received by this ground. A contradictory, heartbreaking, controversial and unstable ground. Περισσότερα…

Performance Exile –Europe 1

Performance | Exile –Europe 1:

Η δράση γίνεται σταδιακά και πραγματεύεται την έννοια της εξορίας. Πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο κεντρικό στοιχείο του Ελληνικού Περιπτέρου στα Giardini στo Warming House Performance  στις 27-5-2016.

Xρησιμοποιήθηκαν: ο χάρτης της Ευρώπης στο κεντρο του αμφιθεάτρου όπου χαράχτηκαν συμβολικά οι κόκκινες διαδρομές των προσφύγων, υπήρχαν φωτογραφίες από το στρατόπεδο της Μόριας στη Λέσβο και της Μακρονήσου. Διαβάστηκαν  τα ποιήματα του Pier Paolo Pasolini Profezia, Appendice 1964,Vittoria,  τo ποιήμα «στην Ειδομένη». Περισσότερα…

Ενεργοποίηση- House Warming Performance-Εγκαίνια Περιπτέρου

15η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής – La Biennale di Venezia

Ελληνικό Περίπτερο

#ThisIsACo_op

Το άνοιγμα του ελληνικού Περιπτέρου στο κοινό στις 27 Μαΐου 2016, έγινε με μια συλλογική δράση Ενεργοποίησης του χωρου το House Warming Performance όπου διαφορετικές φωνές ακούστηκαν, ήταν οι φωνές  κάποιων απο τους αρχιτέκτονες που συμμετέχουν στο συλλογικό εγχείρημα και που αρχικά φώναζαν δυνατά λέξεις που καταλάμβαναν τον χώρο,”Εξορία” “Κοινότητα”,”Όχι Συνορα”, “Κρίση”..”Μαζί”. “No borders”…. και στη συνέχεια μίλησαν για τη δουλειά τους για την κρίση του επαγγέλματος, για το προσφυγικό η έκαναν performances και ορισμενοι γνωρίστηκαν μεταξύ τους απο κοντά καθώς με την κρίση του επαγγέλματος  πολλοί-ες ζουν και εργάζονται σε διαφορετικά σημεία του κόσμου.. Περισσότερα…

Προβολή του Ντοκυμαντέρ «Αντάρτισσα Ελένη-Νίτσα Παπαγιαννάκη με το όνομα Ηλέκτρα. Γυναίκες κλαδιά», Χανιά, Ιούνιος 2016

Προ–φεστιβαλική εκδήλωση

Σάββατο 11/6, στις 20.30, στην Πύλη Sabbionara

Με τον καιρό να ναι κόντρα

είναι τιμή να πετάς  ( Οδυσσέας Ελύτης )

To Σάββατο στις 11/6 στις 20.30, στην Πύλη Sabbionara σας προσκαλούμε στην προβολή του ντοκιμαντέρ : «Αντάρτισσα Ελένη-Νίτσα Παπαγιαννάκη με το όνομα Ηλέκτρα. Γυναίκες κλαδιά». Περισσότερα…

Περπατώντας. Σαν τις πυγολαμπίδες που επιβιώνουν.

Το κείμενο επιθυμεί να συμβάλλει στο πεδίο που περιλαμβάνει συμβολικές καλλιτεχνικές πρακτικές, σ’ αυτό που θεωρείται νομαδική τέχνη γενικότερα.

Το έδαφος και η σχέση του με το σώμα, αποκτά ιδιαίτερη σημασία σ αυτή την προσέγγιση. Η πόλη είναι ένας δυναμικός κοινωνικός χώρος σε μετασχηματισμό.«Η πόλη έχει σχέση με τη κοινωνία στο σύνολό της…  αλλάζει λοιπόν όταν η κοινωνία αλλάζει …ωστόσο οι μετασχηματισμοί της πόλης δεν είναι παθητικά αποτελέσματα της κοινωνικής σφαιρικότητας..Η πόλη εξαρτάται επίσης όχι λιγότερο ουσιαστικά από σχέσεις αμεσότητας, από τις απευθείας σχέσεις μεταξύ προσώπων και ομάδων που συνθέτουν την κοινωνία..»[1] Ιδιοτυπία της πόλης, το δικαίωμα στην πόλη.

Τίθεται το ερώτημα ποιες είναι σήμερα στον χώρο οι πρακτικές της ελευθερίας,ποιά είναι τα εδάφη της αυτονομίας και που δημιουργούνται,πως μπορεί να δώσει κανείς χώρο και χρόνο στις νέες σχέσεις και στις πολλαπλές ταυτότητες που προκύπτουν;

Πως μπορούμε να δημιουργούμε  χώρους και χρόνους στη πόλη που να παράγουν νέες μορφές τέχνης και ζωής, που να συμπεριλαμβάνουν τις διαφορετικές ταυτότητες, που να έχουν νέες πτυχές για το πολιτικό, νέες μεθοδολογίες για το καλλιτεχνικό, που συγχρόνως να δημιουργούν διαφορετικές χωρικές εκφράσεις και σχήματα;Πως μπορούν οι χώροι αυτοί να παράγουν δίκτυα; Περισσότερα…

Ημερολόγιο Μετανάστευσης

Το Ημερολόγιο Μετανάστευσης είναι η καθημερινή καταγραφή των συμβάντων γύρω από το προσφυγικό για ενάμιση μήνα  μέσα από τα δελτία ειδήσεων, καθώς και οι αφηγήσεις  των ίδιων των προσφύγων, παράλληλα με αποσπάσματα ποίησης κυρίως του Pier Paolo Pasolini . Η γράφουσα ακολουθεί τους πρόσφυγες στις διαδρομές τους στην Ειδομένη, στον Πειραιά, στην πλατεία Βικτωρίας, στις καταλήψεις στέγης στην Αθήνα, στη Λέσβο, σε χώρους απεχθείς,  όπως το στρατόπεδο της Μοριάς, στο οικόπεδο – νεκροταφείο. Το ημερολόγιο ταξιδεύει στον χρόνο του στρατοπέδου της Μακρονήσου, συγκρίκνοντας το με τα σύγχρονα στρατόπεδα όπου ζουν έγκλειστοι οι πρόσφυγες.

Το υλικό αυτο παρουσιάζεται στην διεθνή  έκθεση Αρχιτεκτονικής  Βiennale di Venezia στο Ελληνικό Περίπτερο 2016 θεωρώντας το σημαντικό ακριβώς για βοηθήσει στην κατανόηση του ζητήματος από χωρική και χρονική άποψη, και στην αντίληψη της ευαλωτότητας των ανθρώπων και των συνθηκών των περιφράξεων, καθώς και των νέων συνθηκών κατοίκησης που δημιουργούνται (δυστοπίες), αλλά και στο πώς μπορεί η Αρχιτεκτονική να δώσει απαντήσεις στο προσφυγικό, αρχικά διερευνώντας το ζήτημα συμμετέχοντας στην καθημερινότητα και τον συμμετοχικό σχεδιασμό των συγκατοικήσεων καταλήψεων στέγης των προσφύγων.

ελένη τζιρτζιλάκη

 

Μνημείο, refugies memory. Θραύσματα ιστοριών. Μια πρόταση σε εξέλιξη

 Μνημείο, refugies memory. Θραύσματα ιστοριών. [1]

Μια πρόταση σε εξέλιξη

To Μνημείο(Monumento) «Refugies memory, θραύσματα ιστοριών-Το καλό θάρθει απο τη θάλασσα»[2]  είναι ενας χώροχρόνος μεταβαλλόμενος, ενα μνημείο για τους πρόσφυγες[3], μια κατασκευή-χώρος που προτείνεται να πραγματοποιηθεί σε τρεις τόπους, στην άκρη της θάλασσας στη πόλη της  Μυτιλήνης, σε  δημόσιο χώρο στην Αθήνα, και σε μια ευρωπαική πόλη του Βορρά.

Πρόκειται για ένα ζωντανό μνημείο για την ευάλωτη ζωή για την τρωτότητα και  την απώλεια που δινει αξία σε ζωές που δεν μετρούν σαν ζωές,που αντιμετωπίζουν απεριόριστη βία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους και στη διαμονή τους καθώς έχουν περάσει το σύνορο στη θάλασσα και βρίσκονται στη Μυτιλήνη και κατόπιν στην Αθήνα για να συνεχίσουν το ταξίδι τους. «Ποιός μετράει ως άνθρωπος ποιών οι ζωές μετρούν ως ζωές και τελικά τι κανει μια ζωή άξια οδύνης ; [4] Περισσότερα…

Περπατώντας στις διαδρομές των προσφύγων

Την Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου  σας προσκαλούμε να περπατήσουμε στις διαδρομές των προσφύγων ξεκινώντας από το λιμάνι του Πειραιά και από την άφιξη του πλοίου Blue Star Ferrie από τη Λέσβο στις 7.25 το πρωί, στην πύλη Ε2 και στη συνέχεια να κατευθυνθούμε στην πλατεία Βικτωρίας και σε άλλους τόπους στην Αθήνα όπου ζουν και κινούνται οι πρόσφυγες.

“Οι πρόσφυγες ,διωγμένοι απο χώρα σε χώρα αποτελούν την πρωτοπορία του λαού τους αν κρατήσουν την ταυτότητά τους” εγραφε η Hannah Arendt στο κείμενό της «Εμείς οι πρόσφυγες», το 1943,στο Memorah Journal”.

Οι πρόσφυγες μετά απο ένα επικίνδυνο ταξίδι που πολλοί-ές χανουν τη ζωή τους φτάνουν στη Μυτιλήνη και στα αλλα νησιά. Απο κει έρχονται στην Αθήνα η στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια κατευθύνονται στην Ειδομενη για να συνεχίσουν το αβέβαιο ταξίδι τους στην Ευρώπη.

Οι ζωές τους είναι ευάλωτες και δεν αναγνωρίζονται ως ζωές άξιες να προστατευθούν και τα σώματα τους παρίες στην σημερινή Ευρώπη.

Όμως αυτά τα ξένα,ευάλωτα εκτεθειμμενα σώματα, φαίνεται να αναδιαμορφώνουν τα τοπία,τις πόλεις,τους χώρους και τους χρόνους και να θέτουν ερωτήματα ως προς την ίδια τη ζωή, τη δημοκρατία την πολιτική,το δικαίωμα του ανήκειν,το δικαίωμα στο χώρο και στη πόλη, το δικαίωμα στη στέγη.

Είναι γεγονός οτι η διάσωση, η φιλοξενία στους χώρους που έχουν διαμορφωθεί απο τα κάτω  στη Μυτιλήνη αλλά και στην Αθήνα ξαφνιάζουν και έρχονται σε αντίθεση με τις πολιτικές της Ευρώπης. Επίσης ότι απο αυτή την μετακίνηση και την προσωρινή κατοίκιση νέα ευάλωτα μετακινούμενα τοπία δημιουργούνται στην πόλη της Αθήνας.

Όπως αναφερει ο Giorgio Agamben”μονο σε ενα έδαφος όπου οι χώροι των κρατών θα εχουν διαπεραστεί και θα εχουν παραμορφωθεί τοπολογικά με το τρόπο αυτό και που ο πολιτης θα εχει μαθει να αναγνωρίζει τον πρόσφυγα που ο ιδιος είναι,είναι σήμερα νοητή η πολιτική επιβιωση των ανθρώπων.»

Σας προσκαλούμε να υποδεχτούμε συμβολικά τους πρόσφυγες με ενα φλιτζάνι τσάι στο λιμάνι του Πειραιά την Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου στις 7.25 το πρωί και στη συνέχεια να περπατήσουμε στις διαδρομές τους στην Αθήνα.

Πρόταση στο Σύλλογο Αρχιτεκτόνων για τη Biennale Αρχιτεκτονικής της Βενετίας

Κατασκευές επιβίωσης / LifeMatters

“Ο πρόσφυγας είναι η μόνη κατηγορία στην οποία είναι δυνατό σήμερα να διαβλέψουμε τις μορφές και τα όρια μιας πολιτικής κοινότητας που θα έρθει”
Giorgio Agamben

Το μέτωπο στην Ελλάδα σήμερα είναι στo Αιγαίο. Συλλογικότητες στα νησιά και άλλου στήνουν μια ανθρώπινη υποδομή, μια εφήμερη αρχιτεκτονική που συντελεί στο απώτερο έργο: την διάσωση της ζωής στην εποχή βιοπολιτικού πολέμου.

Η πρόταση στηρίζεται στα στοιχεία της τοπογραφίας, της μαρτυρίας, της δράσης.

  • Η νέα τοπογραφία που οι μεταναστευτικές ροές παράγουν από την πορώδη αιγιακή ακτογραμμή έως τις πύλες εξόδου στα χερσαία συμπαγή σύνορα της χώρας, χαρτογραφείται, διαμορφώνει το εσωτερικό του περίπτερου.
  • Μαρτυρίες προσφύγων και η δράση κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης και ομάδων διάσωσης αποτελούν οπτικοακουστικό υλικό.
  • Συσσωρευμένα στις νησιωτικές ακτές σωσίβια μεταφέρονται στο περίπτερο, η πρώτη ύλη προς αναζήτηση νέων χρήσεων: εφήμερα καταλύματα και χρηστικά αντικείμενα. Το περίπτερο θα αποτελέσει εργαστήριο-κοινότητα με την συμμετοχή σπουδαστών και επισκεπτών.

Η συλλογική επανάχρηση των σήμερα δευτερογενών αυτών αντικειμένων (σωσίβια) επεκτείνει προς την Ευρώπη, την υποδομή των κοινοτήτων που δρουν στα νησιά και, απηχεί την διάθεση να προσφέρουμε μια συλλογική απάντηση στην πολλαπλή σημερινή κρίση.

Η πρόταση θα υλοποιηθεί σε συνεργασία με αυτοδιαχειριζόμενους χώρους όπως «Το χωριό όλοι μαζί» στη Μυτιλήνη.

Νομαδική αρχιτεκτονική (www.nomadikiarxitektoniki.net)
Νίκος Καζέρος, αρχιτέκτων
Ελένη Τζιρτζιλάκη, αρχιτέκτων
Τζίλλυ Τραγανού, αρχιτέκτων
και συνεργάτες άλλων ειδικοτήτων.

Αριστομένης Προβελέγγιος.Ατενίζοντας το Αιγαίο.

Ο Αριστομένης  ατενίζοντας το Αιγαίο διαμαρτύρεται, δεν συγχωρεί που αφήσαμε τα πράγματα και φτάσαμε ως εδώ, (1914-990)

“Δεν υπάρχει κανένα σημείο που να μην βλέπει προς εσένα,πρέπει να αλλάξεις τη ζωή σου” Ρίλκε

Είμαι  ιδιαίτερα  συγκινημένη που μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω δημόσια, για τον Άρη, από τη φιλία μου μαζί του, προέκυψε η σχέση μου με το νησί.

Ο Άρης ήταν ένας σημαντικός άνθρωπος γι αυτό το τόπο, ένας μεγάλος στοχαστής της αρχιτεκτονικής και της πολεοδομίας. Και ενώ έγιναν προσπάθειες να γίνει και στο παρελθόν κάποια εκδήλωση  εδώ στη Σίφνο σε συνεργασία με τον Δήμο, δεν στάθηκε δυνατόν.

Θα μπορούσε  με αφορμή αυτή την εκδήλωση να ξεκινήσει ένας διάλογος, ένα εργαστήριο πάνω στη σκέψη του, θα μπορούσε το σπίτι να μετατραπεί σε ζωντανό εργαστήριο αρχιτεκτονικού στοχασμού όπως και εκείνος θα επιθυμούσε.

 Θα όφειλε η Σίφνος να πατήσει σε όλη αυτή την παρακαταθήκη του Αριστομένη  και να αξιοποιήσει  τον πολυδιάστατο χαρακτήρα του, αρχιτέκτονας, πολεοδόμος,ποιητής, ζωγράφος, φιλόσοφος  που λίγο πολύ δίνει μια ολιστική άποψη για τη ζωή, επίκαιρη και αναγκαία.  Περισσότερα…

«Αντάρτισσα Νίτσα – Ελένη Παπαγιαννάκη, με το όνομα Ηλέκτρα. Γυναίκες κλαδιά», προβολή του documentary

Την Παρασκευή 18 Δεκέμβρη 2015 στις 20.30 σας προσκαλούμε στην προβολή του documentary: «Αντάρτισσα Νίτσα – Ελένη Παπαγιαννάκη, με το όνομα Ηλέκτρα. Γυναίκες κλαδιά» στο EXILE ROOM, Αθηνάς 12, Μοναστηράκι.

‘Όπως γράφει ο Walter Benjamin στις Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας “ή αυθεντική εικόνα του παρελθόντος γλιστρά φευγαλέα. Το παρελθόν μπορεί να συλληφθεί μόνο σαν εικόνα που αστράφτει τη στιγμή της αναγνώρισής της και μετά χάνεται μια για πάντα. «H αλήθεια δεν θα μας ξεφύγει» Περισσότερα…

onMAPS#0

onMAPS is collaborative project developed as a digital magazine focused on public space realized through contributions of artists, architects, urban planners, writers, thinkers. The magazine is a collection of artworks, photographs, documentation of actions, projects, frames, drawings, illustrations and texts written in the language chosen by the author. A starting point to open a discussion on what it means in general, to work / act / react / in a common space, on how to redefine what we consider public, what public space offers the community and how community access it. Περισσότερα…

Αντάρτισσα Ηλέκτρα

Αντάρτισσα Νίτσα – Ελένη Παπαγιαννάκη Ηλέκτρα.

Επί-σκεψη στον τόπο. Η ζωή πρέπει να αλλάξει.
On Revolution.

Στις 12 Σεπτέμβρη 2015 το απόγευμα μια ομάδα με γυναίκες και άνδρες και δυο παιδιά(14 είμαστε) κατευθυνθήκαμε από το ορεινό χωριό Καλλικράτης, που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο, και κυρίως κατοικείται το καλοκαίρι, με δένδρα, και αιγοπρόβατα, προς τη τοποθεσία Σιδεροπορτί, στο Βουνό. Εκει που στις 18 Απρίλη του 1949, απ ό,τι φαίνεται από τον τύπο της εποχής, στις 3.30 το απόγευμα σκοτώθηκε σε συμπλοκή, η αντάρτισσα Νίτσα η Ελένη Παπαγιαννάκη, με το όνομα Ηλέκτρα, μαζί με την Αθηνά Χανταπάκη και με τους αντάρτες: Γιώργο Μανουσέλη (ομαδάρχη που καταγόταν από τον Καλλικράτη), Αντρέα Κουρκουμελή, Σωτήρη Ψαράκη, Γιώργη Χρήστου, Βασίλη Βλάση (Λυκούργο). Ο Γιώργος Μιαούλης ενώ σώθηκε στη συμπλοκή σκοτώθηκε αργότερα. Περισσότερα…

Σιωπηλή πομπή – πρόσκληση

Σάββατο 12 Σεπτέμβρη 2015

ξεκινώντας από το χωριό Καλλικράτης στα Σφακιά στις 17.30 το απόγευμα

Η Ελένη Νίτσα ή Ηλέκτρα βγήκε στο βουνό 17 χρονών με τον ΔΣΕ Κρήτης. Ήταν «καλομαθημένη», όπως μας είπε σύντροφος της στο βουνό, παρ’ όλα αυτά προσαρμόστηκε γρήγορα στη ζωή εκεί, «είμαστε μαζί στο βουνό», μας είπε η Αργυρώ, ήταν περήφανη, όμορφη, άντεχε, ήταν γενναία. Σκοτώθηκε σε σύγκρουση μαζί με άλλους αντάρτες στον Καλλικράτη στα Σφακιά τον Απρίλιο του 1949. Το κεφάλι της σύμφωνα με μαρτυρίες, το πήγαν στη πόλη των Χανίων. Οι τοπικές εφημερίδες ασχολήθηκαν εκτεταμένα αποκαλώντας την «συμμορίτισσα» που πολέμησε «ερρωμένως». Οι δικοί της δεν την πένθησαν από φόβο. Τη σωρό της μετέφερε σύντροφός της στα Χανιά πολύ αργότερα.

Πήγα στην τοποθεσία Σιδεροπορτί κοντά στο ορεινό χωριό Καλλικράτης, χωριό βοσκών για το καλοκαίρι, στις 19 Ιουνίου 2015 αναζητώντας τα ίχνη της. Περήφανα βουνά τρυπούν τον ουρανό.
Θέλησα να κάνω γνωστή την ιστορία της Νίτσας ή Ηλέκτρας, ως μια ιστορία που ανήκει στη συλλογική μνήμη, και αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της αδύνατης επανάστασης που είχε μεγάλη κοινωνική δυναμική στην οποία στο σήμερα της κρίσης και της κατάστασης εξαίρεσης μοιάζει ανάγκη να ανατρέξουμε.

Οι αντάρτισσες του ΔΣΕ, αν και η κοινωνία τις καταδίκαζε και θεωρούσε πολύ άσχημο μια γυναίκα να είναι στο βουνό, και να ζει μαζί με τους άνδρες , εκείνες κατακτούσαν την ισότητα. «Αν σήμερα είναι η γυναίκα στη θέση που είναι, ήταν εξαιτίας αυτών των αγώνων», μου είπε η Αργυρώ.

Σας προσκαλώ σε μια σιωπηλή πομπή το Σάββατο 12 Σεπτέμβρη, στον τόπο που τη σκοτώσανε όπου μπορείτε να χαρίσετε κάτι στη Νίτσα ή Ηλέκτρα.

Για επιπλέον πληροφορίες επικοινωνήστε στο info@nomadikiarxitektoniki.net

Όπως κάθε ιστορία στον καπιταλισμό και μάλιστα στην κατάσταση εξαίρεσης, είχε τα όρια της

Το γραπτό αυτό γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου για τα κοινά, την αυτοδιαχείριση και την τέχνη και πολιτική. Η ανάγνωσή του έγινε την Κυριακή  7 Ιουνίου 2015 μαζί με τα γραπτά του Στεφάνου Μ. και της Χριστίνας  Θ..

“Οι διάφορες μορφές «κοινών», που παράγονται σήμερα, δεν αποτελούν προεικόνιση της «κομμουνιστικής κοινωνίας», ένα μέλλον που απλώς «πρέπει να πραγματώσουμε», δεν είναι «μικροκομμουνισμοί» (από μόνη της μια τέτοια έννοια είναι παράλογη). Αποτελούν εναλλακτικές μορφές διαχείρισης της κοινωνικής αναπαραγωγής του προλεταριάτου μέσα στον καπιταλισμό, και ως τέτοιες εγγράφονται στη δική του λογική, ως θετική ανάπτυξη των δικών του κατήγορων, ακόμα και όταν ρητώς τον αμφισβητούν και στρέφονται εναντίον του”.  Από το  κείμενο του Μ. “’Περί κοινών” από το περιοδικό Blaumachen.

Το Εμπρός όχι ένα σπίτι αλλά ένας χώρος συνόρων. Φταίει η οικειοποίησή του, ότι κινάν-κάναμε τον χώρο σπίτι τους-μας χωρίς να κατανοήσουν-ουμε τον νομαδικό χαρακτήρα των καταλήψεων αγκιστρωμένοι στο Εμπρός εγκλωβίστηκαν-εγκλωβιστήκαμε σε αυτό. Περισσότερα…