Από τη συνέντευξη τύπου στην ΕΣΗΕΑ.
Από την αρχή ως κάτοικοι επιθυμούσαμε το Εμπρός ως κοινό αγαθό. Είχαμε το δικαίωμα να επαναοικειοποιηθούμε κάτι που μας ανήκε. Ήταν για χρόνια ένα εγκαταλειμμένο κτίριο στο κέντρο της γειτονιάς του Ψυρρή, που είχε μετασχηματιστεί μέσα από ένα ιδιόμορφο gentrification, όπου αρχικά εκτοπίστηκαν με το διάταγμα του 1998 τα βιοτεχνικά εργαστήρια, στη συνέχεια στην περιοχή κυριάρχησαν τα κέντρα διασκέδασης, εξαιτίας της αύξησης των ενοικίων εκτοπίστηκαν και οι τελευταίοι παλαιοί κάτοικοι , για να έρθουν οι νέοι κάτοικοι των lofts. Πρόκειται για μια γειτονιά με πολλά προβλήματα, που για χρόνια εγκαταλείφτηκε στα χέρια των κερδοσκόπων της μαφίας, που σήμερα στα σύνορά της κατοικείται απο μετανάστες και εκτοπισμένους της παγκοσμιοποίησης, αστικούς νομάδες, και από πολλούς πρεκάριους καλλιτέχνες σε ημιεγκαταλειμμένα κτίρια, όπου υπάρχουν ακόμη μερικά εργαστήρια που αντιστέκονται, με φτώχεια, με άστεγους , με ανθρώπους φαντάσματα στους δρόμους της. Περισσότερα…
Το απόγευμα της Παρασκευής 9 Αυγούστου 2013 στις 6.30μμ μετατρέψαμε το ιστορικό αρχείο σε ένα χώρο αρχείο για τη μετανάστευση και τον εκτοπισμό με υλικό που συγκεντρώθηκε από συλλογικότητες στη Σύρο και είχαμε μεταφέρει από την Αθήνα. Παράλληλα με την προβολή του βίντεο που είχαμε κάνει στην Αθήνα Μας έδιωξαν από εδώ. «Περπατώντας στις διαδρομές των εκτοπισμένων» διηγηθήκαμε ιστορίες μετανάστευσης-εκτοπισμού συνόρων ενώ ένα σκοινί που είχαμε φέρει από το καρνάγιο της Ερμούπολης μας τύλιγε, μας εμπόδιζε, μας έπνιγε. Η δράση από τις σκάλες του ιστορικού αρχείου μεταφέρθηκε στον χώρο της πλατείας Μιαούλη όπου το σκοινί συμβολίζοντας τα σύνορα μας περιόρισε, μας σημάδεψε, το κόψαμε βγήκαμε έξω από αυτό, και στο τέλος έγινε ένα παιχνίδι για να καταλάβουμε τον κενό χώρο της πλατείας. 
Η αναζήτηση ενός κενού χώρου στο κέντρο της πόλης για τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενου κοινοτικού κήπου, ήταν μια ιδέα που είχε ξεκινήσει εδώ και καιρό,με την επίδραση των community gardens που υπάρχουν εδώ και χρόνια σε άλλες πόλεις, και μετά το ταξίδι και τη συμμετοχή της Νομαδικής Αρχιτεκτονικής σε δράση στο Jardino Paradiso στη περιοχή του Μανχάταν στο Lower East Side. Σημαντική επίδραση είχε το πάρκο της οδού Ναυαρίνου αλλά και άλλοι αγώνες για τον δημόσιο χώρο στην Αθήνα όπως των ακτιβιστών για την διεκδίκηση να μείνει ελεύθερος ο λόφος Φιλοπάππου, για το Ελληνικό, για το πάρκο Κύπρου και Πατησίων και για το πάρκο στη βίλα Δρακοπούλου κλπ. Οι κοινοτικοί αυτοδιαχειριζόμενοι κήποι στο ιστορικό κέντρο της πόλης αποτελούν ένα στοίχημα, μια σημαντική διεκδίκηση και μια συμβολική κίνηση συγκατοίκησης των διαφορετικοτήτων της σε μια περιοχή που αστυνομοκρατείται και που η χαρτογράφησή της, ήταν εκείνη την περίοδο άστεγοι,μετανάστες που κρύβονταν για να μην τους κλείσουν σε στρατόπεδα, οροθετικές που φυλακίζονταν, μετανάστες με καρότσια που ζουν με αυτά που συλλέγουν και πωλούν από τα σκουπίδια. Οι άστεγοι, οι νέοι άνεργοι,οι βιοτέχνες που ανησυχούν για την επόμενη μέρα τους είναι πολλοί από τους κατοίκους του κέντρου. 
